Θόδωρος Αγγελόπουλος: Μεγάλος σκηνοθέτης και σύμβολο κυριαρχίας της διεθνιστικής Αριστεράς στον χώρο των Τεχνών.

«Το μετέωρο βήμα του πελαργού» επιζητούσε την κατάργηση των συνόρων και ανθρώπους γυμνούς από ταυτότητα.

«Μεγαλέξανδρος»: Μία ταινία εναντίον του Σταλινισμού.

Κηδεύθηκε προχθές νωρίς το απόγευμα, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο μεγάλος «ποιητής των εικόνων», όπως έχει χαρακτηριστεί. Υπήρξε ο άνθρωπος, που μαζί με τον Αλέξη Δαμιανό, ανέλαβε υπεύθυνος κινηματογράφου της κυβέρνησης Μαρκεζίνη (1973), για να δώσει αργότερα μια σειρά βραβευμένες ταινίες αριστερής ιδεολογίας, όπως «Ο θίασος», «Οι κυνηγοί», «Το μετέωρο βήμα του πελαργού» και «Μια αιωνιότητα και μια μέρα». Ενώ συνεργάσθηκε με μεγάλους καλλιτέχνες, όπως ο Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, η Ζαν Μορώ, ο Γουίλλιαμ Νταφόε και ο Μπρούνο Γκρανζ.

Η κηδεία του μάζεψε πλήθος καλλιτεχνικού κόσμου και πολιτικών. Είχε δε την σφραγίδα της συμπαντικής ειρωνείας, καθότι το πρόγραμμα γυρισμάτων της τελευταίας ταινίας για την κρίση στην Ελλάδα και την μετανάστευση, προέβλεπε για χθες «συμβολική κηδεία» του ήρωα της.

Για τον πατριωτικό και εθνικιστικό χώρο, ο Αγγελόπουλος υπήρξε το σύμβολο της μεταπολιτευτικής κυριαρχίας της διεθνιστικής Αριστεράς στον χώρο των ιδεών και των Τεχνών. Όμως από την άλλη, υπήρξε ένας μεγάλος μάστορας της τέχνης του μοντάζ, που έκανε ακόμα και δεξιούς σκηνοθέτες, όπως ο Ταρκόφσκι και ο Κουροσάβα να υποκλίνονται μπροστά του. Οι ταινίες του χαρακτηριζόταν από αργά, ατελείωτα, αλλά και ποιητικά πλάνα, που οφειλόταν στον Γιώργο Αρβανίτη, τον διευθυντή φωτογραφίας και «άλτερ έγκο» του διάσημου σκηνοθέτη. Πολλοί θεωρούν το έργο του ως ένα ξαναδιάβασμα των αρχαίων ελληνικών μύθων από ένα μοντερνιστή. Ως τέτοιες μπορεί και να μας ενδιαφέρουν.

Υπήρξε ο σκηνοθέτης που έκανε διάσημο σε όλον τον κόσμο το σύγχρονο ελληνικό σινεμά, κερδίζοντας Χρυσούς Φοίνικες, αλλά και το Οικουμενικό Βραβείο της Καθολικής Εκκλησίας για το «Μια αιωνιότητα και μια μέρα». Βέβαια έχουμε τις αντιρρήσεις μας για το κατά πόσο αυτά τα μουντά πλάνα χωρίς τον μεσογειακό ήλιο η ή μπρεχτική αποστασιοποίηση είναι μέρος της ελληνικής κουλτούρας. Αλλά όλα αυτά ήταν μέρος μιας καλλιτεχνικής άποψης που μπορεί να μην συμφωνούμε μαζί της ιδεολογικά, αλλά έδειχναν έναν ολοκληρωμένο σκηνοθέτη με όραμα και τελειομανή. Ενός δημιουργικού έργου που δεν το εκτιμούσαμε και πολύ όσο ζούσε, αλλά αρχίσαμε να το κάνουμε όταν άρχισαν να βγαίνουν όλες αυτές οι μεταμοντέρνες «δηθενιές» τύπου «Κυνόδοντα» και «Άττενμπεργκ».

Με πρόσφατο τον θάνατο του, πιστεύουμε ότι πρέπει να αφήσουμε την Ιστορία να κρίνει το έργο του.

Ελληνικές Γραμμές

Ωστόσο, η λογική του «μια στο καρφί και μια στο πέταλο» δεν εγκαταλείπει τη N.Δ., παρά το γεγονός ότι συμμετέχοντας -έστω και περιορισμένα στο κυβερνητικό σχήμα- αντιλαμβάνεται πλέον «από τα μέσα» το μέγεθος των προβλημάτων και το τεράστιο βαθμό δυσκολίας των «εύκολων» λύσεων. H λογική του πολιτικού κόστους ελλοχεύει και η φιλοδοξία μιας επισφαλούς αυτοδυναμίας εξακολουθεί να πλανάται στη Συγγρού -εξ ου και η συνεχιζόμενη τακτική της συμπολιτευόμενης αντιπολίτευσης.

Μετά την «τροποποίηση», εμφανίστηκε (για πρώτη φορά την προηγούμενη Κυριακή στο ραντεβού του κ. Σαμαρά με τον Γερμανό υπουργό Εξωτερικών Γκ. Βέστερβελε) η λέξη «εμπλουτισμός».

Πάνος Καμμένος και Αντώνης Σαμαράς, την εποχή που ο πρώτος ήταν ο «εγκέφαλος» πίσω από τον «αντι-Μνημόνιο» του δεύτερου.

Πολλά τα ανοικτά μέτωπα για την Νέα Δημοκρατία και αυτό έχει ως συνέπεια εξόφθαλμα υποκριτικές και συχνά αψυχολόγητες αντιδράσεις, που θυμίζουν πολύ περισσότερο νηπιαγωγείο, παρά κόμμα εξουσίας. Η Συγγρού βρίσκεται αυτή την στιγμή στην κρισιμότερη ίσως καμπή από την απαρχή της «Samaras era» και αυτό οφείλεται σε αρκετούς λόγους.

.

Το Μνημόνιο

Η σημαντικότερη αιτία είναι φυσικά η μεταστροφή του κόμματος από την αντιμνημονιακή πτέρυγα στην αντι-φιλο-όπως θες πες το-μνημονιακή. Το ‘χουμε ξαναπεί, το «εντός, εκτός και επί τα αυτά» δεν είναι – αν μη τι άλλο – σοβαρή πολιτική και ο κόσμος το ‘χει τούμπανο ότι ως προς τις κωλοτούμπες άλλος έχει το όνομα και άλλος την χάρη. Η Νέα Δημοκρατία έχει υπουργούς και υφυπουργούς στην κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας και συγχρόνως συνεχίζει να ασκεί αντιμνημονιακή πολιτική και να αντιπολιτεύεται την κυβέρνηση, στην οποία συμμετέχει, προσπαθώντας μάταια να μαζέψει τα ασυμμάζευτα.

 .

Οι εκλογές

Ένα άλλο πρόβλημα είναι το ζήτημα της διάρκειας της κυβερνήσεως Παπαδήμου. Ο Αντώνης Σαμαράς από την πρώτη ημέρα και σε τακτά χρονικά διαστήματα υπενθυμίζει ότι θέλει εκλογές. Ξεκίνησε να τις προαναγγέλλει για τα μέσα Φεβρουαρίου και τώρα αισίως έχει μεταπηδήσει στα μέσα Απριλίου. Ο λόγος είναι επίσης φανερός. Η Νέα Δημοκρατία δεν θέλει εκλογές. Θέλει η βάση της να πιστεύει ότι θέλει εκλογές και συγχρόνως εκλογές να μην γίνουν ποτέ. Στοιχηματίζω ότι σύντομα οι εκλογές θα μεταφερθούν για τον Μάιο.

Και γιατί να τις θέλει άλλωστε; Τα ποσοστά της είναι χαμηλά και σε περίπτωση που ανελάμβανε την κυβέρνηση, είτε αυτοδύναμα, είτε συνεργαζόμενη με κάποιο άλλο κόμμα, θα της έπεφτε το βάρος σκληρότατων μέτρων, ένα εκ των οποίων θα ήταν οι αναπόφευκτες απολύσεις χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων. Η πατάτα είναι όχι απλά καυτή, αλλά ζεματιστή.

.

Ο ΛΑ.Ο.Σ.

Αντίστοιχα, ο ΛΑ.Ο.Σ. περιμένει στην γωνία. Μπορεί τα ποσοστά του να πέφτουν, όμως αφενός οι υπουργοί του είναι παραγωγικοί και το δυνατόν αποτελεσματικοί και αφετέρου, ενώ θα είχε συμφέρον περισσότερο από οιονδήποτε άλλον να ζητά εκλογές, δεν το κάνει, επιδεικνύοντας συνέπεια στις δεσμεύσεις που απορρέουν από την συμφωνία των τριών πολιτικών αρχηγών. Όσο το κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη αντέχει στην υπονόμευση του κυβερνητικού του έργου, τόσο στην Συγγρού τρελαίνονται, διότι οι στρόφιγγες παραμένουν ανοικτές προς την Καλλιρρόης, που δεν πέφτει και μακριά.

Βλέποντας ο Αντώνης Σαμαράς π.χ. τον Μάκη Βορίδη να διώχνει «αναίμακτα» από πάνω του όλα τα δύσκολα, όπως οι φορτηγατζήδες και τα ταξί, παρά τις συνεχόμενες τρικλοποδιές και παρά την επιρροή που η ΝΔ διατηρεί στις εν λόγω συντεχνίες, προχωρά στην άμεση και εντός του κοινοβουλίου υπονόμευση. Εξηγεί στην Βουλή ο Βορίδης π.χ. ότι οι πολίτες τρίτων χωρών δεν μπορούν εξ ολοκλήρου να εξαιρεθούν από την αδειοδότηση οδικών μεταφορέων, λόγω της προ-υπάρξεως διεθνών συμφωνιών, αλλά ο αρμόδιος τομεάρχης της ΝΔ Μιχάλης Παπαδόπουλος «δεν είδα, δεν άκουσα, δεν ξέρω, δεν ψηφίζω την ρύθμιση». Ευτυχώς, όμως υπάρχουν και τα πρακτικά της Βουλής, όπως και το youtube για να πάρει κανείς μια γεύση από το ποιος θα είναι υπουργός Μεταφορών, αν η ΝΔ γίνει κυβέρνηση.

 .

Ο ηλεκτρονικός πόλεμος

Ένα άλλο κομμάτι, που λίγοι αντιλαμβάνονται, αλλά σίγουρα προβληματίζει τον Αντώνη Σαμαρά, είναι ότι ενεργοποίησε έναν «μηχανισμό» ηλεκτρονικού πολέμου, μέσω του οποίου οι συνεργάτες του τον έπεισαν ότι θα μπορέσει να υποκαταστήσει τα κατεστημένα ΜΜΕ και να περνάει τις γραμμές που θέλει. Τις τελευταίες εβδομάδες έχει εξαπολύσει έναν «ηλεκτρονικό πόλεμο» μέσω ιστολογίων και «ιστολόγων» εναντίον οιουδήποτε στέκεται εμπόδιο στον ένα και μοναδικό του σκοπό: να γίνει αυτοδύναμος πρωθυπουργός.

Άρπαξε την ευκαιρία από την σύλληψη του κυκλώματος τοκογλύφων στην Θεσσαλονίκη και την εμπλοκή σε αυτό υποψηφίου για τις περιφερειακές εκλογές που είχε την στήριξη του ΛΑ.Ο.Σ. και έδωσε σύνθημα για «πυρ ομαδόν» και «κατά ριπάς». Όταν όμως βαράς, δεν μπορεί να αφήνεις το πρόσωπό σου απροστάτευτο, ειδάλλως καλύτερα να μην βαρέσεις. Τώρα λοιπόν, ο κ. Σαμαράς δεν θα έχει κάτι να απαντήσει για τον δημοσιογράφο και στέλεχός του Φερέτη, που είχε διατελέσει και διευθυντής της ΕΤ3 επί ΝΔ.

Πολύ περισσότερο, την ώρα που εγκαλεί το ΛΑ.Ο.Σ. για την στήριξη κάποιου που δεν ήταν ούτε είναι καν μέλος του σε αυτοδιοικητικές εκλογές, αδυνατεί να απαντήσει σε ανάλογα ερωτήματα που αφορούν τον εκλεκτό του γαλάζιου ρετιρέ στην συμπρωτεύουσα, τέως περιφερειάρχη Θεσσαλονίκης Πανίκα Ψωμιάδη. Του κ. Ψωμιάδη, που στηρίχθηκε από την ΝΔ και επί Σαμαρά και οποίος μέσα στα τελευταία δέκα χρόνια – όχι τώρα ξαφνικά κ. Σαμαρά – έχει κατηγορηθεί και συχνά καταδικασθεί για πολεοδομικές παραβάσεις, για έργα μαϊμού 800.000 ευρώ, για απευθείας αναθέσεις, για συμμετοχή μέσω διευκολύνσεων στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου, για παράνομη μείωση προστίμων σε ιδιοκτήτη πρατηρίου που νόθευε υγρά καύσιμα, για συμμετοχή στην επιχείρηση του Νο 1 μεγαλοοφειλέτη της χώρας, τον οποίον μάλιστα είχε το 2002 και στο ψηφοδέλτιό του και για εμπλοκή του στο μεγαλύτερο κύκλωμα τοκογλυφίας και εκβιασμών που έχει ποτέ εξαρθρωθεί. Δεν θα αναφερθώ καθόλου στο γεγονός ότι ο περιφερειάρχης εξακολουθεί να ονομάζεται Ψωμιάδης…

 .

Ο Πάνος Καμμένος

Τέλος, ένα βασικό πρόβλημα του κ. Σαμαρά, που γεννά περαιτέρω δυσκολίες είναι ότι αποφασίζει εν θερμώ. Απέβαλλε από το κόμμα του τον Πάνο Καμμένο, ο οποίος εξυπηρετούσε με πίστη και αφοσίωση το «αντιμνημονιακό» του άλλοθι, επειδή έκανε στα φανερά αυτό που ο ίδιος κάνει στα μουλωχτά: αρνήθηκε να στηρίξει την κυβέρνηση Παπαδήμου και ζητούσε εκλογές. Ο κ. Καμμένος όμως δεν είναι χθεσινός, ειδικά στον τύπο μάχης που επιλέγει ο Αντώνης Σαμαράς, τον μπλογκοπόλεμο. Πολλοί δε από τους «ιστολόγους» της ΝΔ ετοιμάζονται να ακολουθήσουν τον Πάνο Καμμένο στον μοναχικό δρόμο που επέλεξε να διαβεί.

Κι αυτό γιατί ο Πάνος Καμμένος έχει καταφέρει, τουλάχιστον στον μικρόκοσμο του Διαδικτύου να προκαλέσει αμνησία στους περισσότερους γαλάζιους χρήστες για το γεγονός ότι, μετά την παραίτηση Καραμανλή, είχε ταχθεί στο πλευρό της Ντόρας Μπακογιάννη. Αντιθέτως, το επιτελείο του Αντώνη Σαμαρά αδυνατεί να πείσει για τις ευγενείς προθέσεις του κόμματος και καταφεύγει σε κινήσεις απόγνωσης. Είναι πολύ νέοι στο σπορ και παλιοί στο μυαλό. Η γήρανση δε επιφέρει και γκάφες, όπως το γεγονός ότι η δακρύβρεχτη επιστολή του Πάνου Καμμένου, μέσω της οποίας απεσύρετο από την στήριξη της Ντόρας στις 11/11/2009 – ήταν τότε που ο Αντωνάκης το ‘χε πια σίγουρο – στις σελίδες της μπλογκο-ναυαρχίδας του Σαμαρά εξακολουθεί να υπάρχει για να βλέπουν όλοι, τι καλό και τίμιο παιδί είναι ο Πάνος Καμμένος.