ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού.

 

Στο παρακάτω κείμενο παρουσιάζονται οι λόγοι για τους οποίους δημιουργήθηκε ο ΛΑ.Ο.Σ.

 

 

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ.

Το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη ιδρύθηκε το 2000 για να αντιμετωπίσει μία εθνική αναγκαιότητα. Την αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας και την ανατροπή του σάπιου κατεστημένου που καταδυναστεύει τη χώραμας και την οδηγεί σε βαθμιαίο αφελληνισμό και υποδούλωση. Ο ΛΑ.Ο.Σ επιδιώκει την ειρηνική και με δημοκρατικά μέσα ρήξη και ανατροπή των πολιτικών δυνάμεων που κατά τις τελευταίες δεκαετίες στάθηκαν ανίκανες να εξυπηρετήσουν τα εθνικά μας συμφέροντα επειδή διαπιστώνει ότι τα λεγόμενα μεγάλα κόμματα όχι μόνο στερούνται οράματος για την πρόοδο του Έθνους, αλλά με την επικίνδυνη πολιτική και τον ενδοτισμό τους σε ξένα κέντρα αποφάσεων παρασύρουν την πατρίδα μας σε περιπέτειες.

 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΑΪΚΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ .

Ένα κόμμα απόλυτα δημοκρατικό, γιατί πρεσβεύει την ευνομία και την ισονομία, προτάσσει τη διασφάλιση της λαϊκής κυριαρχίας, όπως διασφαλίζεται από το άρθρο 1 του Συντάγματος, λειτουργεί θεσμικά με αιρετά όργανα και απευθύνεται σε ενεργούς, σκεπτόμενους και ενημερωμένους πολίτες, που δεν ανέχονται να σκέπτονται και να αποφασίζουν άλλοι πριν από αυτούς γι’ αυτούς.

 

· Ένα κόμμα λαϊκό, που τάσσεται στην υπηρεσία των ατομικών ελευθεριών και των δικαιωμάτων στην ασφάλεια, την πρόοδο και την ευημερία όλων ανεξαιρέτως των Ελλήνων πολιτών, χωρίς διακρίσεις.

· Ένα κόμμα φιλελεύθερο, που στηρίζει και ενθαρρύνει την εφευρετικότητα, τη δημιουργικότητα και το επιχειρηματικό πνέυμα των Ελλήνων πολιτών στον τομέα της οικονομίας με παράλληλη όμως προστασία των εργαζομένων, ενώ ταυτόχρονα διασφαλίζει την παραγωγικότητα τομέων ζωτικής εθνικής σημασίας.

· Ένα κόμμα εκσυγχρονιστικό, με την ουσιαστική έννοια του όρου, που πολεμά φαινόμενα που χαρακτηρίζουν χρεωκοπημένες κοινωνίες, όπως η διαφθορά, η αναξιοκρατία, νεποτισμός, η κοινωνική ανισότητα, η ανεργία, η εγκληματικότητα, η ανασφάλεια, η παροοικονομία, η παραπληροφόρηση δια της διαπλοκής, οι πελατειακές σχέσεις των κομμάτων και ο εμπαιγμός των πολιτών. Η εξάλειψη αυτών των θλιβερών φαινομένων και όχι η αποδυνάμωση της θρησκευτικής και εθνικής ταυτότητας των Ελλήνων είναι ο καλώς νοούμενος εκσυγχρονισμός.

· Eίναι ένα κόμμα ελληνοκεντρικό, που προτάσσει τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα του ελληνικού λαού, και του έθνους, διαπνέεται από τον ελληνικό πολιτισμό, το ελληνικό πνεύμα και τις ελληνικές αξίες στην χάραξη και εφαρμογή της πολιτικής του.

 

ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΑΪΚΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ .

· Ο ΛΑ.Ο.Σ, μολονότι έχει επίγνωση στην θεμελιακή προσφορά του ελληνικού πνεύματος στο παγκόσμιο πολιτισμό, δεν διαπνέεται από συμπλέγματα σωβινισμού ή ρατσισμού. Αναγνωρίζει και σέβεται την προσφορά όλων των λαών και επιθυμεί ανάλογη αναγνώριση να υπάρχει και εκ μέρους των ξένων κυβερνήσεων στις δικές μας επιλογές και πολιτισμικές ιδιομορφίες και ιδιαιτερότητες.

· Δεν είναι ένα κόμμα δογματικά αντι-δυτικό, ή αντι-αμερικανικό. Η Δύση άλλωστε ανήκει στην Ελλάδα, αφού θεμελιώθηκε πάνω στις αρετές που γέννησε ο δικός μας πολιτισμός, όπως η Δημοκρατία, ο ουμανισμός, η έρευνα, το μέτρο και η αρμονία. Δεν μπορούμε ωστόσο να παραγνωρίσουμε την βλαπτική για τα ελληνικά συμφέροντα πολιτική συγκεκριμένων κέντρων πολιτικού σχεδιασμού και αποφάσεων, την οποία είμαστε αποφασισμένοι να πολεμήσουμε.

· Ο ΛΑ.Ο.Σ. δεν αρνείται την ευρωπαϊκή ταυτότητα της Ελλάδος, δεν αποδέχεται όμως την εκχώρηση εξουσιών, που ακυρώνουν την εθνική μας κυριαρχία, όταν μάλιστα οι Ευρωπαίοι εταίροι μας αρνούνται να συμπεριλάβουν στους αμυντικούς τους σχεδιασμούς τα εθνικά μας σύνορα. Ο ΛΑ.Ο.Σ. είναι υπέρ την ενωμένης Ευρώπης των ΕΘΝΩΝ.

· Ο ΛΑ.Ο.Σ. δεν επιθυμεί διακρίσεις εις βάρος καμίας γνωστής θρησκείας ή δόγματος, η προστασία των οποίων όμως δεν πρέπει να γίνεται εις βάρος της επικρατούσης θρησκείας της Ελλάδος, που εκπροσωπεί η Ανατολική Ορθόδοξος του Χριστού Εκκλησία.

 

 

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΙΔΡΥΣΗΣ ΤΟΥ ΛΑ.Ο.Σ .

Οι διεθνείς παράγοντες, οι οποίες κατά κύριο λόγο επέβαλαν τη δημιουργία του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού σχετίζονται άμεσα με την μεθόδευση της παγκοσμιοποίησης και της δημιουργίας μίας Νέας Τάξης Πραγμάτων μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η οποία, καθώς έχει φανερά εχθρικές διαθέσεις προς τα εθνικά κράτη, απειλή και τον Ελληνισμό.

 

 

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ .

Η παγκοσμιοποίηση — η οποία διαφημίζεται ως η κατάργηση των συνόρων ως προς το εμπόριο και την οικονομία με σκοπό την παγκόσμια ευημερία – ηχεί όμορφα και παραπέμπει σε ειδυλλιακές εικόνες αδελφότητας και συνεργασίας των λαών — στην πράξη όμως η σύνδεσή της με την ισοπεδωτική ιδεολογία της εξαφάνισης των πολιτιστικών και εθνικών ιδιαιτεροτήτων μέχρι τώρα μόνο αρνητικά αποτελέσματα έχει επιφέρει. Η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας έχει δείξει μέχρι τώρα συχνά το παγερό της πρόσωπο, αφού προωθεί την απρόσκοπτη πολιτικό – οικονομική ενδυνάμωση και εξάπλωση κολοσσιαίων πολυεθνικών εταιρειών. Τέτοιες εταιρίες των οποίων οι κύκλοι εργασιών είναι κατά πολλοί μεγαλύτεροι από οικονομίες πολλών αναπτυσσόμενων κρατών έχουν την δύναμη να παρεμβαίνουν στις κατά τόπους οικονομίες και να τις αποσταθεροποιούν, να καταστρατηγούν τις κατά τόπους εργατικές νομοθεσίες και να εξαφανίζουν τις τοπικές βιοτεχνίες και βιομηχανίες, που δεν έχουν τα μέσα να τις ανταγωνιστούν, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για τις παραγωγικές δυνάμεις, τον κοινωνικό ιστό και την πολιτική σταθερότητα των χωρών που τις φιλοξενούν.

 

Ως ιδεολογικό έρεισμα της οικονομικο – πολιτικής παγκοσμιοποίησης οι «απόστολοι»της, προπαγανδίζουν την λεγόμενη πολυ-πολιτισμικότητα και το θρησκευτικό συγκρητισμό, δηλ. τον αφανισμό των τοπικών και εθνικών πολιτισμών και την αντικατάστασή τους με ένα άνωθεν επιβαλλόμενο ενιαίο σύστημα αξιών. Με άλλα λόγια οι κοινωνίες πρέπει να χάσουν την εθνική τους συνείδηση και ταυτότητα και να γίνουν δέσμιες ενός κοινού προτύπου ζωής, έτσι ώστε αυτό να υπηρετεί μία κοινή οικονομία. Ωστόσο, το πρότυπο αυτό ζωής είναι ισοπεδωτικό και τείνει στην μετατροπή των σκεπτόμενων πολιτών σε απλούς καταναλωτές. Αξίζει να σημειωθεί ότι σε πολλά μέρη του κόσμου η συστηματική αυτή προσπάθεια ισοπέδωσης των υγιών πατριωτικών αισθημάτων των πολιτών συχνά οδηγεί – λόγω της σύγχυσης και ανασφάλειας που δημιουργεί – σε υπερβολικές αντιδράσεις, συμπλέγματα κατωτερότητας ή ανωτερότητας και ανεξέλεγκτη όξυνση ενός πολεμικού εθνικισμού και της τρομοκρατίας, φαινόμενα που απευχόμεθα να μεταλαμπαδευτούν στη χώρα μας από τις γειτονικές χώρες, που ήδη αποτελούν καθεστώς δράσης. Αντίδοτο στην μισαλλοδοξία που γεννά η παγκοσμιοποίηση είναι η προστασία της υγιούς αγάπης προς τη χώρα όπου γεννηθήκαμε, το σεβασμό προς την ιστορία και τη ζωντανή, πάλλουσα αρχαία και νεώτερη παράδοσή μας που πρέπει να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για δημιουργία και για τους νεοέλληνες όπως αποτελεί για εκατομμύρια άλλους ανθρώπους ανά τον κόσμο.

 

 

ΝΕΑ ΤΑΞΗ.

Η παγκοσμιοποίηση δεν έχει συγκεκριμένη πατρίδα. Όμως εκπορεύεται και ενισχύεται από τις τεράστιες πολυεθνικές εταιρίες (τράπεζες, πετρελαϊκές εταιρίες, βιομηχανίες όπλων και όχι μόνο), οι οποίες κατά μεγάλο ποσοστό είναι σιωνιστικών συμφερόντων, και εδρεύουν στις ΗΠΑ, των οποίων την πολιτική και υπαγορεύουν. Επομένως, στην πράξη, μαζί με παγκοσμιοποίηση επέρχεται και η μονοκρατορία των ΗΠΑ, στο διεθνές πολιτικό και οικονομικό παρασκήνιο, καθώς στην πράξη έχει πλέον εκλείψει το «αντίπαλον δέος», η πάλαι ποτέ κραταιά Σοβιετική Ένωση. Οι ΗΠΑ, και πιο συγκεκριμένα, τα πολυεθνικά συμφέροντα μέσω των ΗΠΑ, εξαπλώνουν σταδιακά αλλά σταθερά την κυριαρχία τους είτε με οικονομική διείσδυση είτε απροκάλυπτα με την δύναμη των όπλων σε κάθε γωνιά του πλανήτη και με τους δορυφόρους ακόμα και έξω από αυτόν. Η αγωνία κορυφώνεται όταν δεν έχει ξεκαθαριστεί επαρκώς ποιος είναι ο ισχυρός φορές ελέγχου πολιτικής στην επικυρίαρχο αυτή δύναμη.

 

Η Ελλάδα, που ετυμολογικά σημαίνει φώς, και η Ορθοδοξία, που κηρύσσει την αγάπη, εξ ορισμού, δεν μπορούν να παραμείνουν αδιάφορες απέναντι σε τέτοιες σκοταδιστικές και εξευτελιστικές για τον άνθρωπο κοσμοθεωρίες και τακτικές, πολύ δε περισσότερο είναι αδύνατο να συμβαδίζουν με αυτές, όπως κάνουν οι κυβερνήσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ, οι οποίες κάτω από το παραπλανητικό σύνθημα «εκσυγχρονισμός» ουσιαστικά υπηρετούν την άνευ όρων παράδοσή τους στην ιδεολογία και τις ορέξεις των εκπροσώπων της παγκοσμιοποίησης.

 

Οι Έλληνες πολίτες συνειδητοποιούν πλέον πως η πολιτική του ΠΑ.ΣΟ.Κ, αλλά και οι ανύπαρκτες αντιδράσεις της Νέας Δημοκρατίας δεν σημαίνουν τίποτα άλλο παρά την αδυναμία των φορέων αυτής της πολιτικής να αντιπαραθέσουν κάποιο γνήσιο εθνικό όραμα, το οποίο άλλωστε στερούνται. Οι πολιτικοί άνδρες των μεγάλων κομμάτων ασχολούνται απλώς με την «κουτάλα», δέσμιοι και οι ίδιοι οικονομικών συμφερόντων και υπόλογοι σε ανθρώπους που ενδιαφέρονται μόνο για την επικράτηση των συμφερόντων τους και στην χώρα μας και αδιαφορούν για το γενικό καλό του Έθνους. Οι σημερινοί πολιτικοί μας ταγοί ακολουθώντας οδηγίες και ντιρεκτίβες διεθνών διευθυντηρίων (ΗΠΑ, Ε.Ε) απογύμνωσαν την ελληνική εξωτερική πολιτική από το εθνικό της περιεχόμενο και συνεχώς προσαρμόζονται στις απαιτήσεις των «κυρίων» τους από το εξωτερικό, φοβούμενοι μήπως στερηθούν την εξουσία και χάσουν τα ιδιοτελή προνόμια που απορρέουν από αυτήν.. Οι Έλληνες πατριώτες δεν μπορούν όμως πλέον να αποδεχθούν αυτήν την ταπεινωτική για τη χώρα μας στάση των Ελλήνων πολιτικών και θα τους αντιστρατευθούν, πυκνώνοντας τις τάξεις του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού, γιατί ο ΛΑ.Ο.Σ γεννήθηκε από την ανάγκη το Έθνος μας να επιστρέψει ξανά στα ιδανικά του και στην θέση που ιστορικά του αρμόζει στην διεθνή κοινότητα.

 

Ζητήματα στα οποία διαφαίνεται η υποχωρητική και μειοδοτική πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων, είναι το Βορειοηπειρωτικό, η Θράκη, το Αιγαίο, και η Κύπρος, όπου επιδεικνύεται πλήρης υποχωρητικότητα και δεν υπάρχουν εθνικές διεκδικήσεις, την στιγμή που όλα ανεξαιρέτως τα γειτονικά μας κράτη προβαίνουν σε παράλογες και ιστορικά και νομικά αβάσιμες εδαφικές διεκδικήσεις εις βάρος μας, σε παραχαράξεις του ιστορικού μας παρελθόντος και σε ασύστολη καταπίεση του αλύτρωτου ελληνισμού στα εδάφη τους. Ταυτόχρονα οι Δυτικοί «σύμμαχοί» μας , η Ε.Ε και οι ΗΠΑ, ενθαρρύνουν τα γειτονικά μας κράτη στις παράλογες διεκδικήσεις τους κατά παράβαση τoυ διεθνούς δικαίου, για να εξυπηρετήσουν ίδια συμφέροντα.

 

 

Ο ΑΝΤΙΚΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

Η έλλειψη οράματος για τον Ελληνισμό που αναφέραμε σχετικά με την εξωτερική πολιτική διαφαίνεται πολλαπλώς και στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, κύριο χαρακτηριστικό της οποίου είναι η απαξιωτική στάση των Ελλήνων πολιτών προς την πολιτική και τους εκπροσώπους της. Αιτία τα φλέγοντα και αναρίθμητα προβλήματα που τον ταλανίζουν καθημερινά, αφού τα τελευταία χρόνια οι κυβερνήσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της Νέας Δημοκρατίας δεν χάραξαν τις πολιτικές τους με γνώμονα το συμφέρον του Ελληνικού Λαού αλλά τα συμφέροντα των μεγιστάνων του χρήματος και της δύναμης. Κατά συνέπεια δεν πρέπει να εκπλήσσει κανέναν το κοινώς ομολογούμενο γεγονός ότι τα μεγάλα κόμματα δεν έχουν εδώ και καιρό κανενός είδους ουσιαστικές προγραμματικές διαφορές μεταξύ τους, αλλά απλά ανταγωνίζονται για την εξουσία, χωρίς να έχουν να προτείνουν κανενός είδους πολιτικό όραμα.

 

Η εξάρτηση των πολιτικών ανδρών και των κομμάτων από τους μεγιστάνες του χρήματος, οι οποίοι άλλωστε είναι οι στυλοβάτες της εξουσίας τους, έχει δημιουργήσει ένα πρωτοφανές σκηνικό διαπλοκής συμφερόντων, το οποίο αντιτίθεται σε κάθε έννοια δημοκρατίας και προόδου και καταδικάζεται μετά βδελυγμίας. Η διαπλοκή αυτή έχει δημιουργήσει ένα κατεστημένο, το οποίο διέπεται από αναξιοκρατία σε όλα τα επίπεδα και πρωτοφανή κοινωνική αδικία, αφού συνεχώς προωθούνται οι «ημέτεροι». Η κοινωνική αυτή αδικία δεν μπορεί να γίνει ανεκτή και διχάζει το λαό μας που χρειάζεται κοινό παρανομαστή και κοινό όραμα.

 

Το πιο κατάφωρο έγκλημα εις βάρος της ελληνικής κοινωνίας αποτελεί η αθρόα και ανεξέλεγκτη εισβολή λαθρομεταναστών στη χώρα μας, κυρίως από όμορες εχθρικά προς την Ελλάδα προσκείμενες χώρες, η οποία αποτελεί μέγιστη απειλή σε εθνικό επίπεδο και ήδη έχει προκαλέσει πολλά δεινά. Δεύτερο χαρακτηριστικό και εξίσου επικίνδυνο παράδειγμα αποτελεί η εκ του πονηρού επιβολή της ισοπεδωτικής ιδεολογίας της πολυ-πολιτισμικής, πολυ-εθνικής και πολυ-θρησκευτικής κοινωνίας, την οποία αναφέραμε παραπάνω. Μόνον έτσι μπορεί να εξηγηθεί η αλλοπρόσαλλη στάση των κυβερνήσεων του ΠΑ.ΣΟ.Κ, που όχι μόνο δεν αντιτάχθηκαν στην μάστιγα της λαθρομετανάστευσης για να προστατεύσουν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και την ασφάλειά μας, αλλά αντ? αυτού εστράφησαν με μεσαιωνικό μένος και μέσα κατά της θρησκευτική ταυτότητας ως δήθεν πηγής κακών(!). Έκφραση αυτής της πολιτικής ήταν και το ζήτημα της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες, για το οποίο όμως δεν έχει γραφή η τελευταία λέξη. Εκφάνσεις αυτής της πολιτικής είναι επίσης η περιφρόνηση προς τον ενεργό, υγιή, και προοδευτικό ρόλο που προθυμοποιείται να παίξει η Ορθόδοξη Εκκλησία στην ελληνική κοινωνία, η σταδιακή αλλά σταθερή υποβάθμιση της ελληνικής γλώσσας και ιστορίας και η απάλειψη των εθνικών συμβόλων από όλους τους τομείς της ζωής μας, από την εκπαίδευση μέχρι και τα δημόσια έγγραφα.

 

Άλλες μεγάλες κοινωνικές πληγές αποτελούν τα εξής ζητήματα: μείωση της παραγωγικότητος, ανεργία, ασφαλιστικό, δημογραφικό, εγκληματικότητα, ηθική εκτροπή, ναρκωτικά, οικονομική εξάρτηση από δανεισμό / ανατοκισμό κλπ.

 

Έναντι όλων αυτών των δεινών που έχουν συσσωρευθεί στον τόπο μας και σε αυτά που ακόμα επίκεινται, οι Έλληνες πατριώτες δεν μπορούν να παραμείνουν αδιάφοροι, αλλά συντάσσονται στις δυνάμεις του «Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού» σε μία πανεθνική εκστρατεία αντιμετώπισης αυτών των Προβλημάτων και με ενιαίο στόχο τη διάσωση και άνθιση του Ελληνικού Πολιτισμού.

 

 

Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΛΑΪΚΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ.

Ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός αποσκοπεί σε μία πολιτεία που θα χαρακτηρίζεται από Λαϊκό Φιλελευθερισμό και ατομικές ελευθερίες, κράτος δικαίου, κοινωνικής ειρήνης και ευημερίας και ταυτόχρονα προστασίας του Ελληνικού Ορθόδοξου χριστιανικού πολιτισμού, γιατί αυτό επιθυμεί και εκφράζει ο Ελληνικός Λαός.

 

 

ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΛΑΙΚΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΥ (ΛΑ.Ο.Σ).

 

Η Θεση ΤΟΥ ΛAΪKOY ΟΡθΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΗΦΙΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΟΥΛΗ.

 

Με αφορμή την εισαγωγή προς επικύρωση από τη Βουλή του κειμένου «ΣΥΝΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΠΙΣΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ», ο ΛΑ.Ο.Σ. γνωστοποίησε εγγράφως τις θέσεις του εις :

– την Α.Ε., τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας κ.κ. Κάρολον Παπούλια

– την Πρόεδρο του Ελληνικού Κοινοβουλίου κ. ʼννα Ψαρούδα – Μπενάκη – Απαντες τους Έλληνες Βουλευτές και Ευρωβουλευτές

– τον Πρόεδρον του Αρείου Πάγου

– τον Πρόεδρον του Συμβουλίου της Επικρατείας

– τους Ευρωβουλευτές της ομάδος IND / DEM του Ευρωκοινοβουλίου

– Όλες τις Πρεσβείες των Κρατών Μελών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως στην Αθήνα

– την Ένωση Ελλήνων Συνταγματολόγων

– Όλους τους Νομάρχες, Δημάρχους και Προέδρους Κοινοτήτων της Ελλάδος

Διότι :

 

· Η προς επικύρωση από τη Βουλή «ΣΥΝΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΠΙΣΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ» δεν είναι μία απλή συνθήκη αλλά εκ του τίτλου της ΘΕΣΠΙΖΕΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑ.

 

· Εις το προς επικύρωση από τη Βουλή σχετικό κείμενο, γίνεται αναφορά στις λέξεις «ΣΥΝΤΑΓΜΑ», «ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ» και «CONSTITUTION» επί 500 και πλέον φορές, ενώ εξ αυτών 6 φορές γίνεται αναφορά στις λέξεις «ΣΥΝΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΠΙΣΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ», 15 φορές αναφέρεται η λέξη «ΧΑΡΤΗΣ» και 27 φορές γίνεται αναφορά εις τις λέξεις «ΠΑΡΟΥΣΑ ΣΥΝΘΗΚΗ».

 

· Το προς επικύρωση από τη Βουλή κείμενο, αυτοπροσδιορίζεται ως ΣΥΝΤΑΓΜΑ με τις λέξεις «ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ» εις το προοίμιο αυτού (Σελ.3) και ως «ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑ» εις το ʼρθρο Ι -1 / 1 (Σελ.9).

 

· Το ʼρθρο 1-6 (Σελ.12) αναφέρει ρητά ότι «Το Σύνταγμα και οι κανόνες δικαίου που θεσπίζονται από τα θεσμικά όργανα της Ένωσης στο πλαίσιο άσκησης των αρμοδιοτήτων που της απονέμονται ΥΠΕΡΙΣΧΥΟΥΝ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΜΕΛΩΝ».

 

· Το Ελληνικό Σύνταγμα αποτελεί την κορυφαία έκφραση και πηγή δικαίου της Ελλάδος, χώρας μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρα είναι μέρος του Εθνικού Δικαίου με αυστηρούς κανόνες για την τροποποίησή του (ʼρθρο 110)), περιέχον και θεμελιώδεις διατάξεις μη δυνάμενες να τροποποιηθούν.

· Σύμφωνα με το άρθρο 28 του Ελληνικού Συντάγματος, το παράγωγο κοινοτικό Δίκαιο υπερισχύει μόνο εάν προέρχεται από αρμοδιότητες οι οποίες έχουν παραχωρηθεί στα όργανα της Ε.Ε. ενώ δεν είναι επιτρεπτή η δυνατότητα ρυθμίσεων που να διαφοροποιούν τη βάση του πολιτεύματος και το θεσμικό καθεστώς προστασίας των Δικαιωμάτων.

· Η παρούσα Βουλή, δεν δύναται εκ των διατάξεων (αρθρο 110) του Ελληνικού Συντάγματος να είναι αναθεωρητική, αλλά ούτε έχει εκλεγεί ως Συντακτική Εθνοσυνέλευση, ως εκ τούτου δεν νομιμοποιείται να κυρώσει κείμενο το οποίο θεσπίζει Σύνταγμα, έτι δε περισσότερο, κείμενο με ισχύ ανωτέρα αυτής του Ελληνικού Συντάγματος όπως προκύπτει από το άρθρο Ι-6.

 

Εκ των ανωτέρω θεωρούμε ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που προβλέπονται από το άρθρο 28 του Ελληνικού Συντάγματος για την επικύρωση από τη Βουλή της «ΣΥΝΘΗΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΠΙΣΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ» διότι δεν πρόκειται περί απλής συνθήκης αλλά προσδιορίζεται εκ του περιεχομένου του κειμένου ως Σύνταγμα.

 

Επίσης θεωρούμε ότι η ολοκλήρωση της σχετικής κοινοβουλευτικής διαδικασίας με κύρωση του ανωτέρω κειμένου παραβιάζει τα άρθρα 59 παρ.1, 59 παρ.2, 110 και 120 παρ.2, ενώ δύναται να εκληφθεί ως πράξη συνταγματικής εκτροπής, παραβιάζουσα ευθέως τη βάση του Ελληνικού πολιτεύματος ήτοι την Λαϊκή Κυριαρχία (Αρθρο 1 παρ.2 και Αρθρο 1 παρ.3).

 

Σε περίπτωση κατά την οποία η παρούσα Βουλή ως αναρμοδία να αναθεωρεί ή να συντάσσει Σύνταγμα, προβεί στην ψήφιση του προτεινομένου σχεδίου Ευρωπαϊκού Συντάγματος, τότε το παραχθησόμενο νομικό προϊόν, μέχρι να συγκληθεί Σώμα με Αναθεωρητικές ή Συντακτικές εξουσίες, θα πλήττεται από ακυρότητα και συνεπώς θα αποτελέσει λόγον πολιτικής και πολιτειακής εκτροπής.

 

 

Η θΕΣΗ ΤΟΥ ΛAΪKOY ΟΡθΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΣΧΕΔΙΟ. ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ Τό Σύνταγμα, που διέπει την λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συνίσταται εκ του προϊμίου και τεσσάρων Μερών (Ι: ʼτιτλο, ΙΙ: Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ένωσης, III: Πολιτικές καί λειτουργία της Ενώσεως, IV: Γενικές και Τελικές Διατάξεις) , 36 Πρωτοκόλλων και 50 Δηλώσεων. Aπoτελεί μια ιδιότυπη νομική σύλληψη, η οποία δεν δύναται να αξιολογηθεί εύκολα ελλείψει μέτρoυ σύγκρισης. Eλάxιστη όμως σχέση έχει, εκτός της ονομασίας, με τα Συντάγματα των δημoκρατικών κοινoβoυλευτικών πoλιτευμάτων, διότι :

 

1-    Δεν βασίζεται επί της διακρίσεως των τριών εξουσιών διότι π.χ. το Ευρωκοινοβούλιο έχει τη δυνατότητα συναπόφασης, αλλά δεν έχει δυνατότητα νομοθετικής πρωτοβουλίας ενώ μετατρέπει τα εθνικά κοινοβούλια σε δικαστικά σώματα δια της αναθέσεως σε αυτά του ελέγχου της επικουρικότητας, δηλ. του ελέγχου της υπαγωγής του νομοθετικού έργου του Ευρωκοινοβουλίου, στους τομείς της αποκλειστικής ή συντρέχουσας αρμοδιότητας.

 

2-    Περιέxει έννοιες προσδιοριζόμενες αλλά και μη προσδιοριζόμενες, (οι τελευταίες επιδέχονται διάφoρες ερμηνείες και προβλέπουν δαιδαλώδεις διαδικασίες λήψεως αποφάσεως). Π.χ. ένα αναμενόμενο πρόβλημα θεωρείται το μπέρδεμα των αρμοδιοτήτων του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου με αυτές του Προέδρου της Επιτροπής.

 

3-    Ως Σύνταγμα είναι δυσπρόσληπτο και είναι υπερβολικών διαστάσεων καταλαμβάνει 349 σελίδες στην ελληνική του έκδοση, ακολουθούμενο από πλέον των 500 σελίδων πρωτοκόλλων και παραρτημάτων που προσαρτώνται σ’ αυτό. Τα 4, μέρη του περιλαμβάνoυν 448 άρθρα, ενώ το Σύνταγμα της Γαλλίας περιλαμβάνει 89, της Γερμανίας 146, της Eλλάδoς 120 και της Ισπανίας 169. Η προβαλλόμενη δικαιολογία ότι είναι μεγάλο διότι αφορά 25 χώρες δεν είναι δυνατόν να εκληφθεί στα σοβαρά.

 

– Σημαντικά χαρακτηριστικά του Συντάγματoς αυτού είναι:

Οι πέντε τομείς αποκλειστικής αρμοδιότητας της Ε.Ε. (ʼρθρο Ι-13)

Α) τελωνιακή ένωση

Β) θέσπιση κανόνων ανταγωνισμού για τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς

Γ) νομισματική πολιτική

Δ) διατήρηση των βιολογικών πόρων της θάλασσας στο πλαίσιο της κοινής αλιευτικής πολιτικής

Ε) κοινή εμπορική πολιτική

σε συνδυασμό με τους έντεκα τομείς συντρέχουσας αρμοδιότητας (ʼρθρο Ι-14):

α) την εσωτερική αγορά

β) την κοινωνική πολιτική

γ) την οικονομική, κοινωνική και Εδαφική Συνοχή

δ) την γεωργία και την αλιεία

ε) το περιβάλλον

στ) την προστασία των καταναλωτών

ζ) τις μεταφορές

η) τα διευρωπαϊκά δίκτυα

θ) την ενέργεια

ι) τον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης

ια) τις κοινές προκλήσεις για την ασφάλεια στον τομέα της δημόσιας υγείας

ιβ) στους τομείς της έρευνας, της τεχνολογικής ανάπτυξης και του διαστήματος η Ε.Ε. έχει την αρμοδιότητα του καθορισμού και της εφαρμογής των προγραμμάτων.

 

Σε όλους τους ανωτέρω τομείς όμως υπερισχύει το κοινοτικό δίκαιο (ʼρθρο Ι-6) εφ’ όσον η Ε.Ε. νομοθετήσει σχετικά, με αποτέλεσμα να οδηγούνται σε υποβάθμιση τα εθνικά κοινοβούλια.

 

Το θετικό σημείο που προβάλλεται από τους υποστηρικτές του Ευρωσυντάγματος είναι η ενημέρωση των εθνικών κοινοβουλίων και η άσκηση του ελέγχου της επικουρικότητας απ’ αυτά. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι οι κυβερνήσεις δεν θα μπορούν να διαπραγματεύονται ανεξέλεγκτα από τα εθνικά τους κοινοβούλια. Το ερώτημα που τίθεται είναι πόσες φορές, τα τελευταία 30 χρόνια, το Ελληνικό Κοινοβούλιο καταψήφισε κυβερνητική πρόταση; Και εν πάση περιπτώσει, δεν αρκεί η άρνηση ενός κοινοβουλίου αλλά του 1/3 των κοινοβουλίων για να επιστραφεί νόμος στην επιτροπή για επανεξέταση με βάση την αρχή της επικουρικότητας. Τα εθνικά κοινοβούλια πράγματι μπορούν να εκφέρουν τεκμηριωμένη άποψη για τις ευρωπαϊκές προτάσεις νόμου, η οποία όμως δεν είναι περιοριστική για τα όργανα της Ε.Ε.

 

Κύρια συνέπεια εφαρμογής των άρθρων 1-6 και 1-7 θα είναι η διαφυγή των ευρωπαϊκών συμβάσεων με τρίτες χώρες, από τον έλεγχο των εθνικών κοινοβουλίων. Ήδη η Ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να αποφύγει ακόμα και την συζήτηση στο Ελληνικό κοινοβούλιο της απαράδεκτης συνθήκης για την έκδοση και την δικαστική συνεργασία της Ε.Ε. με τις Η.Π.Α., η οποία υπογράφηκε από τον Έλληνα πρωθυπουργό και από τον Αμερικανό πρόεδρο.

 

H θεσμoθέτηση εξωτερικών στρατιωτικών επεμβάσεων και λήψεως περιοριστικών μέτρων εις βάρος τρίτων χωρών και προσώπων. Η έννοια «ασφάλεια» επιβάλλεται της έννοιας «ελευθερία» με συνέπεια να υιοθετείται και προληπτικός πόλεμος, με προβλεπόμενη δια του άρθρου 41 παρ.1 κινητοποίηση στρατιωτικών μέσων για την πρόληψη τρομοκρατικής απειλής.

 

Το άρθρο Ι-16 και το άρθρο ΙΙΙ-294 ορίζουν ότι βασικός στόχος της κοινής εξωτερικής πολιτικής είναι η προώθηση των Συμφερόντων της Ε.Ε., ενώ τα κράτη μέλη δεσμεύονται να μην ασκούν πολιτικές ή συμφωνίες, αντίθετες με τα συμφέροντα αυτά.

 

Το πράγματι θετικό στοιχείο της Συνταγματικής κατοχύρωσης της Ρήτρας Αμοιβαίας Συνδρομής, περιορίζεται από τις δεσμεύσεις της συμμετοχής των χωρών στο ΝΑΤΟ το οποίο δεν υποκαθίσταται (ʼρθρο Ι-47 παρ.1), ενώ η όποια στρατιωτική επέμβαση απαιτεί ομοφωνία στην ψήφο. Υποβαθμίζει τα έως τώρα κυρίαρχα κράτη μέλη της Ε.Ε. σε απλές επαρχίες μίας ομοσπονδίας υπό το κράτος Διευθυντηρίου των ισχυρών κρατών, κατ αναλογία των αποτυχημένων προσπαθειών της συνθήκης του Σομόν του 1814 με την Ιερά Συμμαχία και των χωρών της BENELUX πρόσφατα.

 

· Η πρόβλεψη για ειδική πλειοψηφία στο 95% των περιπτώσεων, όπου απαιτείται το 55% των χωρών με το 65% του πληθυσμού (72% των χωρών όταν το Συμβούλιο αποφασίζει χωρίς πρόταση της Επιτροπής), η κατάργηση του ΒΕΤΟ όπου απαιτείται άθροισμα χωρών των οποίων ο πληθυσμός αντιστοιχεί στο 35% αυτού της Ένωσης συν μία χώρα, ο περιορισμός του αριθμού των επιτρόπων στα 2/3 του αριθμού των χωρών μελών, η κατάργηση της εκ περιτροπής προεδρίας και η προβλεπόμενη εκλογή προέδρου με ειδική πλειοψηφία ενισχύουν το Διευθυντήριο των μεγάλων κρατών. Η ομοφωνία περιορίζεται σε τομείς στους οποίους δεν εξυπηρετούν οι αλλαγές, όπως, η επέκταση της Ε.Ε., οι αλλαγές στο Σύνταγμα και τα Δημοσιοοικονομικά.

 

· Η Συνταγματικά προβλεπόμενη στάθμιση της ψήφου στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και το Συμβούλιο Υπουργών, με πληθυσμιακά δεδομένα, καταργεί την μέχρι τώρα ισότητα των κρατών, η οποία απετέλεσε τη βάση της Ε.Ε και επίσης αποτελεί βασικό στοιχείο της Αμερικανικής Ομοσπονδίας η οποία προβάλλεται από πολλούς ως πρότυπο (αγνοώντας προφανώς ότι αυτή επεβλήθη με έναν εμφύλιο πόλεμο που άφησε 500 000 νεκρούς), στη Γερουσία της οποίας, υπάρχει ίση εκπροσώπηση κάθε πολιτείας, ανεξαρτήτως μεγέθους ή πληθυσμού από δύο Γερουσιαστές.

 

· Παρά το θετικό γεγονός της προβλεπόμενης άμεσης εκλογής των μελών του Ευρωκοινοβουλίου, θα επέλθει εν τούτοις μείωση της λαϊκής κυριαρχίας των Ελλήνων πολιτών, διότι πληθυσμιακά η Ελλάς αντιστοιχεί στο 2% της Ευρώπης και ως εκ τούτου μειώνεται απολύτως η δυνατότητα των Ελλήνων να ελέγχουν τις αποφάσεις των οργάνων της Ευρώπης, όταν είναι γνωστό ότι οι αποφάσεις αυτές είναι ισχυρότερες από τις αποφάσεις των εθνικών κυβερνήσεων τις οποίες μέχρι σήμερα ήλεγχαν οι Έλληνες πολίτες. Πως και με τι τρόπο, η λαϊκή κυριαρχία επέλεξε τον κύριο Μπαρόζο και τον κύριο Σολάνα ώστε αυτοί να καθορίζουν, με τις αποφάσεις τους, τις τύχες της Ελλάδος και του Ελληνικού λαού.

 

· Η δυνατότητα 1 000 000 πολιτών της Ε.Ε. να προτείνουν νόμους και δημοψηφίσματα, αναιρείται από την απαίτηση αυτοί να προέρχονται από «ικανό» αριθμό χωρών, ο οποίος θα αποφασιστεί αργότερα με νόμο, ενώ η προβλεπόμενη πρόταση νόμου δεν είναι δεσμευτική για την Επιτροπή, ώστε αυτή να νομοθετήσει.

Η πολυαναφερόμενη κοινωνική διάσταση του Ευρωσυντάγματος, δεν προσφέρει τίποτα παραπάνω από την ήδη περιλαμβανόμενη στο Ελληνικό Σύνταγμα Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, ενώ το άρθρο 112 αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο του περιορισμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δια νόμου, στο όνομα του γενικού συμφέροντος. Η Ελληνική Κυβέρνηση δια του Πρωθυπουργού, υπέγραψε το κείμενο του Συντάγματος χωρίς την μέριμνα εισαγωγής όρων εξαίρεσης και υπεροχής του εθνικού δικαίου, όπως έκαναν πλείστες άλλες χώρες για δικά τους ζωτικά θέματα. Π.χ. θα μπορούσε να τεθεί ρήτρα για το ειδικό καθεστώς του Αγ. Όρους.

 

Καθιερώνεται συνταγματικά η διχοτόμηση της Κύπρου ως προς το καθεστώς των Αγγλικών Βάσεων, οι οποίες εξαιρούνται της εφαρμογής του Ευρωσυντάγματος βάσει του άρθρου 198 παρ. Β στη σελ. 400 του τόμου «ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ ΤΗΣ ΣΥΝΘΗΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΠΙΣΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ».

 

Η προβλεπόμενη, στο άρθρο 60, δυνατότητα αποχώρησης από την Ε.Ε. αναιρείται στην πράξη από όρους και δεσμεύσεις που την κάνουν ανέφικτη, άρα η κύρωση του Συντάγματος αυτού συνιστά διαδικασία χωρίς επιστροφή.

 

Ο ΛΑΪΚΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ, πιστεύοντας ότι η προβαλλόμενη ενδυνάμωση της οικονομίας μας δε ν είναι τίποτε άλλο από εξαγορά της υποταγής της χώρας στο Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο και πως τα εθνικά συμφέροντα δεν εξυπηρετούνται με την κατάργηση του Νέο-Ελληνικού κράτους δια της μετατροπής του σε Ευρωπαϊκή επαρχία, απορρίπτει στο σύνολό του το προτεινόμενο κείμενο για την θέσπιση Συντάγματος της Ευρώπης διότι θεωρεί ότι οι διατάξεις του υποβαθμίζουν το Εθνικό Κοινοβούλιο, αντιβαίνουν εις βασικάς προνοίας του Ελληνικού Συντάγματος, θέτουν εις σοβαρότατο κίνδυνο τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος και πιστεύει σε μία Ε.Ε. συνομοσπονδιακού χαρακτήρα όπου τα κράτη μέλη θα διατηρούν την οντότητα και τις ιδιαιτερότητές τους. Η Ευρώπη πρέπει να είναι πρώτα απ’ όλα πολιτισμός με στόχο την ανάπτυξη αλληλεγγύης μεταξύ των τριάντα περίπου εθνών που την απαρτίζουν και όχι η κατάργησή τους μέσα σε ένα Αμερικανικού τύπου χωνευτήρι των λαών.

 

Ελπίζουμε ότι οι Έλληνες βουλευταί θα υπερπηδήσουν το εμπόδιο της κομματικής πειθαρχίας και θα ψηφίσουν το κατά συνείδηση αγαθό συμφέρον του έθνους. Η προάσπιση της εθνικής ακεραιότητος και του Συντάγματος είναι η υπέρτατη υποχρέωση όλων και ιδία εκείνων, τους οποίους ο Ελληνικός λαός διά της ψήφου του ώρισε προστάτες του έθνους.

 

Ως εκ τούτου, επιμένουμε στην ανάγκη καταψήφισης, εκ μέρους του Εθνικού Κοινοβουλίου, του προτεινομένου σχεδίου Ευρωπαϊκού Συντάγματος διότι οι εξ αυτού προερχόμενες σοβαρότατες συνέπειες θα έπρεπε να τεθούν τουλάχιστον υπό την κρίση του κυρίαρχου Ελληνικού λαού δια δημοψηφίσματος, η πιθανή αρνητική έκβαση του οποίου δεν θα έπρεπε να φοβίζει αλλά να θεωρείται ότι ανοίγει το δρόμο για επανεξέταση και μεταρρυθμίσεις στο κείμενο του Ευρωσυντάγματος προς όφελος των Λαών της Ευρώπης και της Δημοκρατίας αντί των Διευθυντηρίων των Ισχυρών.