του Γιώργου Πισσαλίδη


Θόδωρος Αγγελόπουλος: Μεγάλος σκηνοθέτης και σύμβολο κυριαρχίας της διεθνιστικής Αριστεράς στον χώρο των Τεχνών.

«Το μετέωρο βήμα του πελαργού» επιζητούσε την κατάργηση των συνόρων και ανθρώπους γυμνούς από ταυτότητα.

«Μεγαλέξανδρος»: Μία ταινία εναντίον του Σταλινισμού.

Κηδεύθηκε προχθές νωρίς το απόγευμα, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο μεγάλος «ποιητής των εικόνων», όπως έχει χαρακτηριστεί. Υπήρξε ο άνθρωπος, που μαζί με τον Αλέξη Δαμιανό, ανέλαβε υπεύθυνος κινηματογράφου της κυβέρνησης Μαρκεζίνη (1973), για να δώσει αργότερα μια σειρά βραβευμένες ταινίες αριστερής ιδεολογίας, όπως «Ο θίασος», «Οι κυνηγοί», «Το μετέωρο βήμα του πελαργού» και «Μια αιωνιότητα και μια μέρα». Ενώ συνεργάσθηκε με μεγάλους καλλιτέχνες, όπως ο Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, η Ζαν Μορώ, ο Γουίλλιαμ Νταφόε και ο Μπρούνο Γκρανζ.

Η κηδεία του μάζεψε πλήθος καλλιτεχνικού κόσμου και πολιτικών. Είχε δε την σφραγίδα της συμπαντικής ειρωνείας, καθότι το πρόγραμμα γυρισμάτων της τελευταίας ταινίας για την κρίση στην Ελλάδα και την μετανάστευση, προέβλεπε για χθες «συμβολική κηδεία» του ήρωα της.

Για τον πατριωτικό και εθνικιστικό χώρο, ο Αγγελόπουλος υπήρξε το σύμβολο της μεταπολιτευτικής κυριαρχίας της διεθνιστικής Αριστεράς στον χώρο των ιδεών και των Τεχνών. Όμως από την άλλη, υπήρξε ένας μεγάλος μάστορας της τέχνης του μοντάζ, που έκανε ακόμα και δεξιούς σκηνοθέτες, όπως ο Ταρκόφσκι και ο Κουροσάβα να υποκλίνονται μπροστά του. Οι ταινίες του χαρακτηριζόταν από αργά, ατελείωτα, αλλά και ποιητικά πλάνα, που οφειλόταν στον Γιώργο Αρβανίτη, τον διευθυντή φωτογραφίας και «άλτερ έγκο» του διάσημου σκηνοθέτη. Πολλοί θεωρούν το έργο του ως ένα ξαναδιάβασμα των αρχαίων ελληνικών μύθων από ένα μοντερνιστή. Ως τέτοιες μπορεί και να μας ενδιαφέρουν.

Υπήρξε ο σκηνοθέτης που έκανε διάσημο σε όλον τον κόσμο το σύγχρονο ελληνικό σινεμά, κερδίζοντας Χρυσούς Φοίνικες, αλλά και το Οικουμενικό Βραβείο της Καθολικής Εκκλησίας για το «Μια αιωνιότητα και μια μέρα». Βέβαια έχουμε τις αντιρρήσεις μας για το κατά πόσο αυτά τα μουντά πλάνα χωρίς τον μεσογειακό ήλιο η ή μπρεχτική αποστασιοποίηση είναι μέρος της ελληνικής κουλτούρας. Αλλά όλα αυτά ήταν μέρος μιας καλλιτεχνικής άποψης που μπορεί να μην συμφωνούμε μαζί της ιδεολογικά, αλλά έδειχναν έναν ολοκληρωμένο σκηνοθέτη με όραμα και τελειομανή. Ενός δημιουργικού έργου που δεν το εκτιμούσαμε και πολύ όσο ζούσε, αλλά αρχίσαμε να το κάνουμε όταν άρχισαν να βγαίνουν όλες αυτές οι μεταμοντέρνες «δηθενιές» τύπου «Κυνόδοντα» και «Άττενμπεργκ».

Με πρόσφατο τον θάνατο του, πιστεύουμε ότι πρέπει να αφήσουμε την Ιστορία να κρίνει το έργο του.

Ελληνικές Γραμμές

Advertisements