του Φώτη Πλιάτσικα
υποψήφιου βουλευτή Β’ Αθηνών του ΛΑ.Ο.Σ
.

Το χρέος μας, επαχθές ή όχι δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, είναι μαθηματικώς αδύνατον υπό τις παρούσες γεωπολιτικές και οικονομικές συνθήκες να αποπληρωθεί. Αδύνατον είναι επίσης να αποπληρωθούν ταυτοχρόνως τα χρέη των χωρών της Ευρωζώνης, αλλά και των ΗΠΑ, υπό τον όρο ότι η ποσότητα των κυκλοφορούντων ευρώ και δολαρίων παραμένει η σημερινή.

Ας εξηγήσουμε όμως γιατί δεν είναι δυνατόν να αποπληρωθεί το ελληνικό χρέος. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, το εμπορικό ισοζύγιο της Ελλάδος τα τελευταία δώδεκα χρόνια, δηλαδή από το 2000 έως και το 2011, έχει ως ακολούθως:

  • Εξαγωγές: περίπου 177 δισεκατομμύρια ευρώ
  • Εισαγωγές: περίπου 526 δισεκατομμύρια ευρώ
  • Έλλειμμα εμπορικού ισοζυγίου: περίπου 349 δισεκατομμύρια ευρώ

Δηλαδή τα τελευταία δώδεκα χρόνια πουλήσαμε προϊόντα αξίας 177 δισ. ευρώ και αγοράσαμε προϊόντα αξίας 526 δισ. ευρώ. Ως εκ τούτου έχουμε πληρώσει 349 δισ. ευρώ περισσότερα από όσα έχουμε εισπράξει!

Ευλόγως προκύπτει το ακόλουθο ερώτημα: Που βρίσκαμε χρήματα για να πληρώνουμε τις εισαγωγές; Η απάντηση είναι απλή. Τα δανειζόμαστε από τις «αγορές», οι οποίες μπορούσαν να μας δανείζουν διότι οι «οίκοι αξιολόγησης» μας θεωρούσαν αξιόπιστους. Θεωρούσαν δηλαδή ότι τα χρέη μας θα εξοφληθούν!

Οι «αγορές» λοιπόν δάνειζαν το ελληνικό κράτος. Το ελληνικό κράτος με την σειρά του πλήρωνε μισθούς, συντάξεις και χρηματοδοτούσε τις δημόσιες επενδύσεις. Οι «αγορές» δάνειζαν επίσης τις τράπεζες, οι οποίες έδιναν ιδιωτικά δάνεια αφειδώς! Με αυτά τα χρήματα αγοράζαμε επί σειρά ετών από άλλες χώρες καύσιμα, ρούχα, αυτοκίνητα, τρόφιμα, φάρμακα κ.λπ.

Εφόσον όμως έχουμε ήδη χρησιμοποιήσει τα «δανεικά» των «αγορών» για να χρηματοδοτήσουμε τις εισαγωγές μας, τότε είναι προφανές ότι τα «δανεικά» δεν βρίσκονται πλέον στην Ελλάδα. Τα έχουμε ήδη καταναλώσει, ενισχύοντας την βιομηχανία και την αγροτική παραγωγή των «δανειστών» και των Κινέζων! Αφού λοιπόν δεν έχουμε πια τα χρήματα αυτά, τότε πως είναι δυνατόν να τα επιστρέψουμε; Προφανώς δεν είναι δυνατόν.

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυρισθεί ότι, εάν αρχίσουμε να πουλάμε (εξαγωγές) περισσότερα από όσα αγοράζουμε (εισαγωγές) τότε θα μπορούσαμε να επιστρέψουμε σταδιακώς τα δανεικά, φορολογώντας τα κέρδη των εξαγωγικών επιχειρήσεων. Σωστά. Αλλά τότε οι «δανειστές» μας θα πρέπει να αγοράζουν περισσότερα από όσα μας πωλούν! Θα το αποδεχθούν όμως αυτό οι «δανειστές»; Και τι θα γίνει με τις υπόλοιπες χώρες του Νότου που χρωστούν; Θα πωλούν και αυτές περισσότερα από όσα αγοράζουν;

Από την άλλη πλευρά είναι αδύνατον να αποπληρωθούν τα χρέη μας από την φορολόγηση της οικονομικής δραστηριότητας των εισαγωγέων. Οι εισαγωγές χρηματοδοτούνται με δανεικά. Χωρίς δανεικά μειώνονται οι εισαγωγές οπότε μειώνονται και τα φορολογικά έσοδα.

Ευλόγως θα αναρωτηθεί κανείς. Αυτά δεν τα γνωρίζουν οι «δανειστές» και οι «οίκοι αξιολόγησης»; Δεν τα γνωρίζουν οι πολιτικοί μας; Δεν τα γνωρίζουν οι υπουργοί Οικονομικών και οι τραπεζίτες; Δεν τα γνωρίζουν τα ευρωπαϊκά όργανα; Εάν πάλι τα γνωρίζουν τότε γιατί δεν έκαναν τίποτε για να τα αποτρέψουν και γιατί επιμένουν σε αυτές τις αδιέξοδες επιλογές; Τα συμπεράσματα δικά σας.

Ελληνικές Γραμμές

Advertisements