Κάποια καίρια και καυτά ερωτήματα που έχουν απασχολήσει σίγουρα τους πάντες, ακολουθούμενα από βραχείες απαντήσεις. Τα ερωτήματα αφορούν σε σημαντικά ιστορικά, γλωσσολογικά, πολιτικά, οικονομικά κ.ά. θέματα...

1. Εμείς οι Έλληνες ήμεθα πάντα ο ίδιος λαός; Πόση σχέσι έχομε με τους Αρχαίους Έλληνες;

Όση σχέσι έχουμε εμείς οι εν τηι τοιαύτηι ηλικίαι όντες με το πώς ήμασταν καποτε εις τα παιδικά μας χρόνια. Και τότε και τώρα είμεθα το έν και το αυτό πρόσωπον, με τις όποιες αλλαγές που έγιναν συν τωι χρόνωι. Έχομε την αυτήν γλώσσαν, ήθη και έθιμα παρόμοια σε μεγάλο βαθμό αναγόμενα εις τους μεσαιωνικούς και τους αρχαίους χρόνους. Έχομε αρκετές παροιμίες που είναι ίδιες ή ελαφρώς παρηλλαγμένες. Έχομε πολλά εθνικά «αμαρτήματα», πχ, εμφύλιους, διχογνωμίες κοκ. Αν, πράγματι, υπήρξε ρήξι φυλετική και πολιτισμική με τους προγόνους μας, τότε πώς όλα τα παραπάνω συμβαίνει να διατηρούνται, και δή όλα μαζί, σε μεγάλο βαθμό μέχρι και σήμερα;

2. Είμεθα αυτόχθονες ή ετερόχθονες;
Όσες μετακινήσεις ή αφίξεις ή διελεύσεις πληθυσμών κι αν έγιναν κατά τα προιστορικά κυρίως χρόνια, ένα μεγάλο κομμάτι του ομοιογενούς πολιτισμικά και φυλετικά τμήματος του ελλαδικού χώρου έμεινε ως έχει, αυτόχθον. Προιόν αυτής της κατάστασης είναι η ελληνική γλώσσα που εγεννήθη επί του ελλαδικού χώρου, υπό την έννοιαν ότι η γλώσσα μας είναι το αποτέλεσμα σταδιακής και δημιουργικής σύγκρασης ενός προυπάρχοντος μεσογειακού – αιγιακού πληθυσμόύ κι ενός άλλου «ξενόφερτου», τουλάχιστον πολιτισμικά, όχι όμως κατ’ ανάγκην και φυλετικά, πληθυσμιακού στοιχείου. Δεν έχει αποδειχθεί ότι υπήρξε -τουλάχιστον εξ ολοκλήρου – μετακίνησις πληθυσμών από πολύ μακριά (πχ στέππες) ούτε φαίνεται να έχη δεχθει εις την πλειονότητά της ο ελλαδικός χώρος τόσο ισχυρές επιρροές από έναν τέτοιον απομακρυσμένον κόσμον.

Ωστόσο, οι ομοιότητες στη γλώσσα, στη μυθολογία και σε άλλους τομείς, θα πρέπη να ερμηνευτούν με τέτοιον τρόπον, που και να λαμβάνουν υπ’ όψιν αυτες τις ομοιότητες αλλά και να μην αντιβαινουν εις τα έως τώρα υπάρχοντα αρχαιολογικά ευρήματα. Για να καταλάβωμε τί σημαίνει ότι τάχα την χώραν μας την εποίκισαν κάποιοι «Ινδοευρωπαίοι» απο μακριά, θα πρέπη να έχομε εις το νου μας τις αποικίες των Ελλήνων πχ στη Δύσι, όπου μετέφεραν εξ ολοκλήρου τον πολιτισμόν τους εις αυτήν, εντελώς διακριτόν από τον πολιτισμόν των εκεί αυτοχθόνων φύλων.

3. Το αλφάβητον είναι εύρημα των Φοινίκων ή των Ελλήνων;
Το 100 % σήμερα των επιστημόνων αποφαίνεται ότι το Αλφάβητον ή καλλίτερα η κρυπτοφωνηεντική αλφαβητική γραφή ήτο επινόησις των Βορειοσημιτών, και όταν παρελήφθη από τους Έλληνες (πιθανόν τους Ευβοείς), την περίοδον των λεγομένων «Σκοτεινών Αιώνων», προσετέθησαν τα φωνήεντα και κάποια ακόμη σύμφωνα. Για πραγματικόν αλφάβητον ομιλούμε μόνον εις την περίπτωσιν του ελληνικού, το οποίο διεδόθη εις την Δύσιν και αναγνωρίζεται σήμερα ευρέως ότι είναι ελληνικόν, πεποιημένον όμως με «φοινικικά» στοιχεία, τα σύμφωνα. Οι ομοιότητες των πρώτων ελληνικών επιγραφών και το γεγονός της πρός τα αριστερά (επί τα λαιά) γραφής συνηγορούν υπέρ της άποψης αυτής.

Βέβαια, είναι γνωστόν ότι οι Σημίτες συνήθως έχουν ως γραφήν τους τη σφηνοειδή. Οι μόνοι ως φαίνεται που έχουν άλλην γραφήν είναι οι Φοίνικες. Ερχόμενοι από την Ερυθρά θάλασσα εις τις ακτές της Συροπαλαιστίνης συνήντησαν έναν πολιτισμόν που θα λέγαμε ότι έλκει εν μέρει την καταγωγήν του από το Αιγαίον, και δή την Κρήτην. Ανασκαφές που έγιναν έφεραν εις το φως όστρακα με γράμματα που ομοιάζουν με αιγιακές γραφές, προφανώς από ανθρώπους που έφυγαν από την Κρήτη, πιθανόν αυτοί είναι που θα ονομαστούν Φιλιστίμ, Φιλισταίοι δηλαδή (εξ ου και «Παλαιστίνη»). Άρα, το υλικόν που ηύρον οι Φοίνικες για να φτιάξουν το «αλφάβητον» είναι παρμένον από έναν τέτοιον λαόν. Βέβαια, ομιλούμε για εξωτερική μόνον ομοιότητα των σχημάτων των γραμμάτων, καθώς δεν έχουν αποκρυπτογραφηθεί οι Κρητικές Γραφές (Ιερογλυφική και ΓΓΑ΄). Επ’ ίσης είναι πιθανόν να επηρέασαν κι άλλες γραφές, όπως η πρωτοσιναιτική γραφή.

Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει χαρακτηριστικά: «Στις Μούσες, δόθηκε από τον πατέρα τους, η ανακάλυψη των γραμμάτων και η σύνθεση των επών, η λεγόμενη ποιητική. Σε εκείνους που λένε πως οι Σύριοι είναι οι εφευρέτες των γραμμάτων, πως οι Φοίνικες τα έμαθαν από εκείνους και τα παρέδωσαν στους Έλληνες και πως αυτοί οι Φοίνικες ήταν εκείνοι που έπλευσαν με τον Κάδμο στην Ευρώπη και πως γι αυτό οι Έλληνες ονομάζουν τα γράμματα φοινικικά, απαντούν πως οι Φοίνικες δεν ήταν οι αρχικοί εφευρέτες και πως το μόνο που έκαναν ήταν να αλλάξουν τη μορφή των γραμμάτων και, καθώς η πλειοψηφία των ανθρώπων χρησιμοποίησε αυτό το είδος των γραμμάτων, γι αυτό τους δόθηκε η παραπάνω ονομασία…… » (Διόδωρος Σικελιώτης, βίβλος 5, 74). 1). Αναφέρεται σε Μούσες και στην σχέσι του αλφαβήτου με το έπος, την επικήν ποίησιν. Το μέτρον εις την επικήν ποίησιν έχει να κάνη με την εναλλαγήν μακρών και βραχέων φωνηέντων.

Έχει υποστηριχθή η άποψις ότι το αλφάβητον εισήχθη με την επινόησιν των φωνηέντων για την σύνθεσι και διάδοσι των ομηρικών επών. Βέβαια, φαίνεται κάπως υπερβολική η άποψις αυτή, αλλά δεν θα έλεγα ότι είναι κι εντελώς απορριπτέα.

2) αναφέρεται η άποψις ότι οι Σύριοι (;), ίσως οι κάτοικοι της Συροπαλαιστίνης (αιγιακής εν μέρει προέλευσης) που λέγαμε πριν (;), είναι οι πραγματικοί εφευρέτες του «φοινικικού αλφαβήτου» κι απλώς ερχόμενοι οι Φοίνικες εις την περιοχήν μετέβαλλον το σχήμα των γραμμάτων, εξ ου και έμεινε η ονομασία «φοινικικά» γράμματα (βέβαια πάντα σε αντιδιαστολήν με «άλλα» γράμματα, με άλλες γραφές).

Η άποψις ότι οι Φοίνικες δεν είχαν γράψει τίποτε είναι εσφαλμένη καθώς υπάρχουν επιγραφές, ολιγάριθμες, πχ η επιγραφή στην σαρκοφάγο του βασιλέως Αχιράμ (10ος αι. π.Χ.), στην νήσο Νόρα,στη Σαρδηνία, επιγραφή λιθίνη (9ου αι. πΧ.) κοκ. Ακόμη και εις την Κνωσσόν ευρέθη η υπ’ αριθμόν 286 χάλκινη φιάλη (988 πΧ) με φοινικικά γράμματα, σε εποχήν ίσως πρό της παραλαβής του «αλφαβήτου». Εγώ προτιμάω, λοιπόν, καλόπιστα να αναφέρω την επικρατούσαν άποψι, αλλά προσθέτοντας και τα υπόλοιπα, όση σημασία μπορεί να έχουν αυτά.

γλωσσολόγος

Advertisements