Κατά καιρούς κάποιοι είχαν προσπαθήσει να παρουσιάσουν τις γραμμικές ως μη Ελληνικές γραφές. Μάλιστα όταν ο Μ. Βέντρις (M. Ventris) αποκρυπτογράφησε την Γραμμική γραφή Β’ και απέδειξε ότι είναι Ελληνική γραφή το 1952, η επιστημονική κοινότητα το δέχτηκε μουδιασμένη, δυσκολευόμενη να αποδεχτεί το γεγονός στο οποίο τόσο καιρό έκλεινε τα μάτια.

ΟΙ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΕΣ ΓΡΑΦΕΣ ΓΡΑΜΜΙΚΗ Α΄ , ΓΡΑΜΜΙΚΗ Β΄ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΗΤΙΚΑ «ΙΕΡΟΓΛΥΦΙΚΑ» ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΓΡΑΦΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΥΠΩΝΑΝ ΤΙΣ ΤΟΠΙΚΕΣ ΔΙΑΛΕΚΤΟΥΣ.
Οι Μινωίτες αρχικά χρησιμοποιούσαν ένα είδος γραφής που μοιάζει οπτικά τουλάχιστον, με την ιερογλυφική της Αιγύπτου, και κάθε γράμμα συμβολίζεται με ένα ζώο ή αντικείμενο. Στη συνέχεια χρησιμοποίησαν τη «Γραμμική Α΄» και τέλος, μετά το 1450 π.Χ. και την επικράτηση των Αχαιών, καθιερώθηκε η «Γραμμική Β΄». Η αποκρυπτογράφηση της τελευταίας το 1952 από τον Άγγλο M. Ventris απέδειξε ότι την εποχή αυτή στην Κνωσό μιλούσαν την ίδια (ελληνική) γλώσσα, που μιλούσαν και οι Αχαιοί, αλλά μας βοήθησε σήμερα να αποδείξουμε ότι το ίδιο ισχύει και για τα «ιερογλυφικά> και την «Γραμμική Α».Τα Ελληνικά «ιερογλυφικά» άρχισαν να δημιουργούνται στην Κρήτη από τους Έλληνες του νησιού, φαίνεται δε από τις γραφές αυτές ότι μόνο Έλληνες ή ελληνόφωνοι δημιούργησαν πολιτισμό, την «προϊστορική περίοδο» στο νησί αυτό. Σε όλα τα γραπτά με «ιερογλυφικά» και τις θυγατρικές τους Γραμμικές γραφές, ήταν αποτυπωμένη μόνο η Ελληνική γλώσσα. Οι Γραμμικές γραφές προήλθαν από τα «ιερογλυφικά», όχι σαν νέα γραφή, αλλά σαν πιο ταχυγραφικός τύπος αυτών.

Τα Ελληνικά «ιερογλυφικά» δεν έχουν καμία σχέση με τα Αιγυπτιακά, διότι τα πρώτα είναι αυτόνομη εφεύρεση ελληνόφωνου λαού και αντιπροσωπεύουν την πιο πλούσια γλώσσα στον κόσμο.Τα Αιγυπτιακά είναι προϊόν εισαγωγής από πολιτισμό της Νοτίου Μεσοποταμίας, κατώτερο του Ελληνικού Μινωικού της Κρήτης. Τα Ελληνικά έχουν ταυτόχρονα εικονογραφικό και φωνητικό χαρακτήρα.

Κάθε Ελληνικό ιερογλυφικό παριστάνει ένα αντικείμενο και έχει φωνητική αξία την πρώτη συλλαβή της ονομασίας του αντικειμένου της εικόνας. Λόγω όμως του ότι καταγράφουν μια τέτοια πλούσια γλώσσα και κάθε αντικείμενο έχει σε ορισμένες Ελληνικές διαλέκτους άλλη ονομασία, η ίδια εικόνα έχει στην κάθε διάλεκτο διαφορετική φωνητική αξία σαν συλλαβόγραμμα. Αυτή ακριβώς η ιδιομορφία των ελληνικών διαλέκτων δημιούργησε τη διαφορά μεταξύ Γραμμικής Α και Γραμμικής Β, οι οποίες εμφανίζονται προς το παρόν να αντιπροσωπεύουν τις κυριότερες διαλέκτους, στον «προϊστορικό» Ελληνικό χώρο.

Το ίδιο βέβαια έχομε και στα Ιερογλυφικά, δηλαδή ιερογλυφική Α, Β, κ.λ.π. Δεν πρέπει να φανεί παράξενο, εάν στη Θεσσαλία συναντήσουμε ιερογλυφικά ή τα απλούστερά τους Γραμμικά με άλλη φωνητική αξία, η οποία όμως αναφέρεται στην ονομασία του ίδιου αντικειμένου στο τοπικό γλωσσικό ιδίωμα. Την Γραμμική δημιούργησαν, για να έχουν τη γραμμική παράσταση του αντικειμένου και όχι την εικόνα, διότι η δεύτερη ήθελε για να γραφεί, οπωσδήποτε «καλλιτεχνικό χέρι» και είναι πιο χρονοβόρα. Δεν έχομε, δηλαδή, διαφορετικό σύστημα γραφής στις Γραμμικές από ότι στα ιερογλυφικά.

Η στασιμότητα στην έρευνα των Ελληνικών προϊστορικών γραφών οφείλεται, στο ότι κανένας δεν αντιλήφθηκε, ότι οι φωνητικές αξίες των συλλαβογραμμάτων ακολουθούν τα τοπικά γλωσσικά ιδιώματα και ότι κάθε μετάφραση λέξεων πρέπει να ακολουθεί πάλι το τοπικό γλωσσικό ιδίωμα, το οποίο ομιλείται ακόμα και σήμερα στο κάθε γεωγραφικό διαμέρισμα του Ελληνικού χώρου, με τις έννοιες που είχε κάθε λέξη στην Μινωική και στην Μυκηναϊκή εποχή.

Τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά έχουν δύο βασικά γνωρίσματα τα οποία είναι και μειονεκτήματα: πρώτον, τα αντικείμενα που μπορούν να αποτυπωθούν, απεικονίζονται σαν «ζωγραφιές» και δεύτερον, τα εικονογραφικά σημεία παίρνουν τη φωνητική αξία των λέξεων οι οποίες δηλώνουν τα αποτυπωμένα αντικείμενα. Ταυτόχρονα τα σημεία αυτά γράφονται και για να δηλώσουν ομώνυμα, λέξεις ομόηχες. Η γραφή αυτή αγνοεί τα φωνήεντα και παλαιότερα αγνοούσε και τα ημίφωνα i,y, και w, προσφέροντας έτσι περισσότερες δυνατότητες για τη μεταφορά των σημείων σε λέξεις με τους ίδιους ακριβώς συνδυασμούς συμφώνων.

Το σύστημα αυτό ήταν αδύνατο να αποτυπώσει έστω και μέρος της Ελληνικής γλώσσας, λόγω του ότι ουδέποτε απομακρύνθηκε από την ιδεογραφική δομή του. Κάθε αιγυπτιακή λέξη είχε τη δική της γραπτή εικόνα, με την οποία συνδεόταν άρρηκτα και έχομε ένα πλήρες σύστημα γραφής, το οποίο μπορούσε να ορίσει οποιαδήποτε λέξη μαζί με όλα της τα παράγωγα και όλους τους γραμματικούς τύπους, σ’αυτήν όμως μόνο, τη μικρή γλώσσα σε σχέση με την Ελληνική. Έτσι είναι αδύνατο η αιγυπτιακή γραφή να άντεχε στην πληθώρα των γλωσσικών ιδιωμάτων του Αιγαίου και της ηπειρωτικής Ελλάδας.

“Επειδή έχομε ήδη μελετήσει εβδομήντα πέντε συλλαβογράμματα της Ελληνικής γραφής και απαιτούνται πολλές σελίδες για να γραφούν, θα αναφέρομε πώς δημιουργήθηκαν μόνο μερικά από αυτά.“

Με αφορμή την ανάγνωση και μετάφραση της ιερογλυφικής επιγραφής, που υπάρχει στο μικρότερο από τα δύο δακτυλίδια, του θησαυρού των Αηδονιών, τις φωτογραφίες των οποίων δημοσίευσε η “Κυριακάτικη Καθημερινή” της 28/1/1996, αντιληφθήκαμε τον τρόπο, με τον οποίο γράφονταν τα Ελληνικά «Ιερογλυφικά» και οι Γραμμικές Γραφές Α και Β. Διαβάζοντας την επιγραφή αυτή και πριν αντιληφθούμε, ότι ενδιάμεσα των δύο γυναικών στην παράσταση της σφενδόνης, υπήρχε ιερογλυφικό, είχαμε τη λέξη sa-re. Η λέξη προέρχεται από τη λέξη «σαρίρ» που είναι (κατά τον Ησύχ.)(στους Λάκωνες) «κλάδος φοίνικος». Πράγματι το πρώτο ιερογλυφικό sa βρίσκεται και σχηματίζεται από τα φύλλα στην κορυφή ενός κλαδιού φοίνικα, τον οποίο κρατά η αριστερή, όπως κοιτάζομε το δακτυλίδι, γυναίκα.

Έχομε, λοιπόν, χρήση της πρώτης συλλαβής της λέξης με την οποία ονόμαζαν το φοίνικα και με την εικόνα του να παριστάνεται σ’αυτήν την περίπτωση το συλλαβόγραμμα sa. Αργότερα, βλέποντας, και το τρίτο ιερογλυφικό, διαβάσαμε την λέξη, sa-ko-re ή ζά-κο-ρε. Ζάκορος, όμως λέγεται αυτή που φροντίζει το ναό, και εδώ σε δυϊκό αριθμό, χαρακτηρίζει τις δύο γυναίκες του δακτυλιδιού.

Έχοντας αυτή την εμπειρία από αυτό το δακτυλίδι, και αφού ήδη είχαμε διαβάσει και μεταφράσει πάρα πολλές πινακίδες αδιάβαστες και αμετάφραστες μέχρι τώρα, Γραμμικής Α και Β, το δίσκο της Φαιστού με τη δια τεχνάσματος αποτυπωμένη Κρητική γραφή του 5-3 π.Χ. αιώνα πάνω στις εικόνες, τις Πελασγικές επιγραφές από τη Λήμνο, την Σαμοθράκη και την Πραισό και τα Ιερογλυφικά σε δεκάδες σφραγίδες, σφραγίσματα και αντικείμενα προερχόμενα από την Κρήτη, την Πελοπόννησο, την ηπειρωτική Ελλάδα και το Αιγαίο, αρχίσαμε να κάνομε διάφορες σκέψεις για την προέλευση των ιερογλυφικών της Κρήτης και της Πελοποννήσου.

Γνωρίζοντας ότι όλες αυτές οι γραφές αποτυπώνουν την αρχαία Ελληνική στις κατά τόπους διαλέκτους, αρχίσαμε να εξετάζομε, ένα ένα, τα ιερογλυφικά και κατ’ επέκταση τα συλλαβογράμματα της Γραμμικής Α και Β. Παρατηρήσαμε ότι χωρίς την ύπαρξη της Αρχαϊκής Ελληνικής δε θα υπήρχε καμία από αυτές τις γραφές, όπως τις βλέπομε, οι οποίες μάλιστα χρησιμοποιούνταν όλες μέχρι και τους Ελληνιστικούς χρόνους.

Έτσι στη Γραμμική Β έγιναν γνωστά από το Βέντρις, και με άλλο τρόπο, μόνο αυτά τα συλλαβογράμματα τα οποία προέρχονται από λέξεις Ελληνικές, κοινές στις διάφορες Ελληνικές διαλέκτους. Αυτό μας κάνει να συμπεράνομε, ότι τα ιερογλυφικά είναι χιλιάδες, όσα και τα αντικείμενα που βλέπει το ανθρώπινο μάτι, και εάν υπολογίσουμε και τις διαλέκτους, τότε η φωνητική αξία κάθε συλλαβογράμματος είναι πολλαπλάσια, αφού με την ίδια εικόνα αποδίδονται αρκετές φωνητικές αξίες. Επίσης έχομε και το αντίστροφο, ότι ένα συλλαβόγραμμα παριστάνεται με αρκετές εικόνες λόγω της πληθώρας, των ονομασιών των αντικειμένων που αρχίζουν με το ίδιο συλλαβόγραμμα. Έχοντας, λοιπόν, μπροστά μας την πλουσιότερη σε λέξεις γλώσσα του κόσμου, είναι αδύνατο να βρούμε, πόσες χιλιάδες είναι τα ιερογλυφικά και τα συλλαβογράμματα γραμμικής Α και Β.

Ο ΔΙΣΚΟΣ ΤΗΣ ΦΑΙΣΤΟΥ (17ος αιώνας π.Χ.) ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΕΝΤΥΠΟ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ
Ο Δίσκος της Φαιστού (που βρέθηκε το 1908 από τον L. PERNIER στον Β.Α. τομέα του ανακτόρου της Φαιστού) με την αποτυπωμένη* γραφή του, μαζί με την επιγραφή σε χαλκό από το Ιδάλιον της Κύπρου, αποτελούν σπουδαιότατα ευρήματα για την ανθρωπότητα και το Ελληνικό έθνος. Αυτά σε συνδυασμό με την αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β’ από τον “ερασιτέχνη” Μ. Βεντρίς (αρχιτέκτονας στο επάγγελμα) την 1/6/52 που έδωσε ένα ηχηρό ράπισμα σε όλους τους «επιστήμονες» που ήταν απόλυτα σίγουροι πως η Γραμμική Β’ δεν είναι Ελληνική γλώσσα (αφού σύμφωνα με την θεωρία περί ινδοευρωπαίων οι Έλληνες δεν υπήρχαν (!) τότε ..) απέδειξαν την αρχαιότητα της Ελληνικής γλώσσας.Ο Δίσκος της Φαιστού που χρονολογείται στην αρχή των Νεοανακτορικών χρόνων (17ος π.Χ. αιώνας), φέρει σημεία της “ιερογλυφικής γραφής” και στις δύο όψεις, που αποτυπώθηκαν με σφραγίδες, όταν ο πηλός ήταν νωπός. Πρόκειται λοιπόν για την παλαιότατη ένδειξη τυπογραφίας στον κόσμο, αναπαραγωγής γραπτών κειμένων με καλούπια σημείων. Και οι δύο επιγραφές έχουν αποτυπωθεί σε σπειροειδή διάταξη, από την περιφέρεια προς το κέντρο.

Συνολικά τα σημεία στις δυο όψεις του δίσκου είναι 242. Αυτά διαρρυθμίζονται σε 61 ομάδες (λέξεις), πού η κάθε μία χωρίζεται από την άλλη με κάθετες εγχάρακτες γραμμές. Ο αριθμός των σημείων σε κάθε λέξη ποικίλλει από δύο έως επτά. Οι λέξεις στην Α’ πλευρά του δίσκου είναι 30 ενώ στην Β’ πλευρά του είναι 31. Τα διαφορετικά σύμβολα είναι 45 (και σύμφωνα με τον συγγραφέα Α. Βασιλάκη δεν απεικονίζεται πάντα το ίδιο γράμμα τού συμβατικού Ελληνικού Κρητικού αλφάβητου, σε κάθε ένα από αυτά). Υπάρχουν δεκαπέντε σύμβολα και στις δύο πλευρές του, πού έχουν μία υπογεγραμμένη, άλλοτε πλάγια και άλλοτε κάθετη προς το σύμβολο. Τα σύμβολα αυτά απαντούν μόνο στην αρχή λέξεων και η υπογεγραμμένη προστέθηκε με μία γραφίδα.

Η γραφή έχει αποτυπωθεί στον πηλό με κινητά στοιχεία (όπως στα σημερινά τυπογραφεία, γεγονός που δείχνει τυποποίηση και αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο να υπάρχουν και άλλα παρόμοια αντικείμενα).Ίδια γραφή έχει υπάρχει και σε έναν πέλεκυ από αυτούς που βρέθηκαν στο Μινωικό ιερό σπήλαιο του Αρκαλοχωρίου, καθώς και σε έναν πυραμοειδή λίθο που βρέθηκε στην περιοχή των Μαλλιών.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΒΡΕΙΤΕ: α) Στο βιβλίο της Έφης Πολυγιαννάκη “Ο ΔΙΣΚΟΣ ΤΗΣ ΦΑΙΣΤΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ” Εκδόσεις ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ όπου η συγγραφέας αναφέρεται στον Μινωϊκό πολιτισμό και την ξεκάθαρη Ελληνική φυλετική ταυτότητα , καταγωγή και γλώσσα τους (Κρητικά ιερογλυφικά και Κυπρομινωϊκή γραφή). β) Στο βιβλίο του Αντώνη Βασιλάκη “ΟΙ 147 ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΚΡΗΤΗΣ” Εκδόσεις ΚΑΙΡΑΤΟΣ (από όπου προήλθε και τμήμα του κειμένου) όπου ο συγγραφέας παραθέτει και μετάφραση του κειμένου του δίσκου της Φαιστού.

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ
1) Η ξύλινη ενεπίγραφη πινακίδα που βρέθηκε στο Δισπηλιό της Καστοριάς χρονολογήθηκε με τη μέθοδο του ραδιενεργού άνθρακα (C14) και βρέθηκε ότι είναι ηλικίας 7250 ετών. Ανεξαρτήτως του χαρακτηρισμού της (οπωσδήποτε Ελληνικής -η ομοιότητα των χαρακτήρων με τη Γραμμική Α είναι οφθαλμοφανής) γραφής που είναι χαραγμένη στην πινακίδα αυτήν και της αποκρυπτογραφήσεώς της, η ανακάλυψή της καταρρίπτει τις θεωρίες του Φοινικισμού (περί Φοινικικής ή Ινδοευρωπαϊκής προέλευσης του αλφαβήτου) και αναδεικνύει την Ελλάδα ως την μοναδική κοιτίδα της γραφής και του πολιτισμού.

2) Η επιγραφή των Σποράδων βρέθηκε στις ανασκαφές στην Σπηλιά του Κύκλωπος στην ερημονησίδα Γιούρα της Αλοννήσου από τον έφορο αρχαιοτήτων κ. Α. Σάμψων.Ένα ακόμα καταπληκτικό εύρημα από τις Βόρειες Σποράδες έρχεται για να ταράξει την άποψη της διεθνούς επιστημονικής κοινότητος για την δημιουργία της γραφής. Πρόκειται για το θραύσμα (όστρακο) ενός αγγείου πάνω στο οποίο είναι χαραγμένα σύμβολα γραφής.

Το εύρημα χρονολογείται γύρω στο 5.000 – 4.500 π.Χ.(χρονολόγηση με την μέθοδο της στρωματογραφίας). Το σημαντικότερο όμως είναι ότι τα σήματα αυτής της γραφής μοιάζουν με τα γράμματα του Ελληνικου Αλφαβήτου που υποτίθεται ότι «εμφανίστηκαν» γύρω στο 800 π.Χ.

Τα χαράγματα στο όστρακο δεν σχετίζονται με κανένα γνωστό είδος εγχάρακτης διακοσμήσεως και αποτελούν σαφή σύμβολα γραφής. τα χαράγματα έγιναν στην αρχική επεξεργασία του αγγείου. Μετά το αγγείο ψήθηκε και έτσι τα χαραγμένα σύμβολα έμειναν για πάντα. Επομένως τα σύμβολα γραφής χρονολογούνται την εποχή κατασκευής του αγγείου (5.000 – 4.500 π.Χ.)και αποτελούν μία συνειδητή ενέργεια του κεραμέως.

Στο όστρακο διακρίνονται τα γράμματα Α Υ Δ (αρχικά της αρχαιότατης λέξεως “ΑΥΔΗ” (= φωνή) σύμφωνα με μερικούς ερευνητές.

3) To 1987 το Πανεπιστήμιο της Χαϊδεμβέργης εξέδωσε το βιβλίο του Γερμανού ερευνητού N. Josephson με τίτλο “ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΛΩΣΣΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΤΙΣ ΠΟΛΥΝΗΣΙΑΚΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ – ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ” στο οποίο περιέχονται συγκριτικοί κατάλογοι 808 Ελληνικών λέξεων και των αντιστοίχων Πολυνησιακών.

Ο γλωσσικός αυτός επηρεασμός στα νησιά του Ερηνικού έγινε κατά τον Γιόζεφσον περί το 950 π.Χ. από Έλληνες αποίκους. Στο καινούριο συμπληρωμένο βιβλίο του κ. N. Josephson έχουν προστεθεί άλλες 300 Ελληνικής προελεύσεως λέξεις ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό των λέξεων με ελληνική ρίζα σε 1108.

4) Στο βιβλίο του καθηγητή ENRICO MATTIEVICH” ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΗ ΚΟΛΑΣΗ-η ανακάλυψη της Αμερικής από τους Έλληνες” (Εκδόσεις ΕΚΑΤΗ) μαθαίνουμε για τις Ελληνικές λέξεις στην γλώσσα των “Κετσούα” στο Περού καθώς και για τα ευρήματα του (Μινωικοί Πύθοι και Πέλεκοις) στην Αργεντινή.

5) Ευρήματα με Ελληνικά γράμματα έχουν βρεθεί:
α) Γκλοζέλ της Γαλλίας, όπου διακρίνονται καθαρά τα Θ, Ξ, Μ, Φ, Ε, Π, Τ, Λ κ.λ.π Το Γκλοζέλ είναι ένα χωριουδάκι περίπου 20 χιλιόμετρα προς τα Νότια της πόλεως Βισύ. Εκεί την 1/3/1924 βρέθηκαν από τον νεαρό Εμίλ Φραντέν και τον παππού του, Κλώντ, τούβλα, χαραγμένες πινακίδες, δύο πέτρινες σμίλες, δύο μικρά τσεκούρια και δύο ενεπίγραφα χαλίκια. Την αυθεντικότητα της ανακάλυψης επιβεβαίωσαν 33 μάρτυρες από την περιοχή.Η οδύσσεια μέχρι να αναγνωριστεί από την επιστημονική κοινότητα η αυθεντικότητα των ευρημάτων διήρκησε πολλά χρόνιαΤα ευρήματα τοποθετούνται χρονολογικά στην Μαγδαληναία εποχή (περίπου 10.000 π.Χ.)

β) στην Αμερική σε κοσμήματα των ΙΝΚΑΣ οπου έχουμε τα Χ, Σ, Υ, Ο καθώς και στο ΓΚΡΑΙΗΒ ΚΡΗΚ όπου φαινονται τα Κ, ,Χ, Λ, Τ, Σ, Α. Το Γκραίηβ Κρήκ βρίσκεται στην δυτική Βιρτζίνια των ΗΠΑ. Εκεί στο ομώνυμο ανάχωμα-λόφο βρέθηκε σε ανασκαφές του 1838 μία πέτρα διαστάσεων 4,8 εκ x 3,6 εκ. με εγχάρακτη επιγραφή στην μία της όψη. Σύμφωνα με τους υπεύθυνους του Grave Creek Mound State Park το ανάχωμα-λόφος αυτό πρέπει να κατασκευάστηκε ανάμεσα στο 250 με 150 π.Χ. , βέβαια τίποτα δεν αποκλείει η επιγραφή να είναι παλαιότερη και απλά να εναποτέθηκε εκεί μαζί με άλλα αντικείμενα.

γ) Κοντά στο Ταράμε, στην νοτιοανατολική Βενεζουέλα, ο Ομέ ανακάλυψε ένα από τα πιο αινιγματικά και εντυπωσιακά μνημεία της προϊστορικής Αμερικής: “την πέντρα πιντάδα ” (πέτρα με ζωγραφιές).

Η πέντρα πιντάδα είναι ένα ογκώδες μνημείο μήκους 92 μέτρων, πλάτους 76 και φαίνεται σαν ένα τεράστιο αυγό στο μέσο μιας απέραντης κοιλάδας .“Kοντά στην πέντρα πιντάδα, ο Ομέ βρήκε ντολμέν παρόμοια με εκείνα της Ευρώπης και της Αλγερίας, γραμμένα με Ελληνικά γράμματα”.Επάνω Δε στην πέτρα υπήρχαν σκίτσα αλόγων, αμαξών και τροχών που επαναλαμβάνονται πολλές φορές. Είναι βέβαιο ότι όταν έφτασαν οι Ευρωπαίοι κατακτητές δεν υπήρχαν όλα αυτά (σύμφωνα με τους επιστήμονες οι Ινδιάνοι της Αμερικής αγνοούσαν τον τροχό).

Φαίνεται ότι κάποιος άλλος τα ζωγράφισε για λογαριασμό των Ινδιάνων. Ο Ομέ λεει ότι είναι ζωγραφισμένα πάντοτε σε προφίλ και είναι συχνά φτιαγμένα με μία ειδική μέθοδο, δηλαδή μ’ εκείνη που χρησιμοποιούσαν στην αρχαία Ελλάδα την Τρίτη χιλιετία π.Χ. “Τα ημερολόγια του Κορτέζ μιλάνε για τους Ζοποτέκους έναν λαό φιλοπόλεμο του νοτίου Μεξικού. Οι πόλεις τους το Μόντε Αλμπάν και η Μίτλα με τις κιονοστοιχίες, θυμίζουν την Τσίτσεν Ίτσα (Γιουκατάν) και εκείνες της Κνωσού και της Τίρυνθας”. Ο Πιέρ Ονορέ έκανε μία καταπληκτική σύγκριση μεταξύ δύο νωπογραφιών, που η μία παριστάνει έναν πρίγκιπα της Κνωσού της Κρήτης και η άλλη έναν Ινδιάνο ευγενή από το Παλένκουε του Γιουκατάν στο Μεξικό.

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΧΑΝ ΧΑΡΤΕΣ ΤΗΣ ΥΦΗΛΙΟΥ
Η ανακάλυψη των χαρτών του Πιρί Ρέις απέδειξε ότι οι αρχαιότατοι Έλληνες γνώριζαν όλη την υφήλιο. Η ανακάλυψη του «χάρτη του Ζήνωνος» (1380) απέδειξε ότι οι αρχαίοι είχαν εξερευνήσει τις χώρες του Αρκτικού κύκλου , αφού σ’αυτόν παρουσιάζονται όρη της Γροιλανδίας , που επισημάνθηκαν μόλις το 1947-49. Το ίδιο ισχύει και για την Ανταρκτική , όπως απέδειξε η εύρεση του χάρτη που σχεδίασε το 1737 ο Γάλλος ακαδημαϊκός Φιλίπ Μπυά , ως αντίγραφο πανάρχαιων Ελληνικών χαρτών . Σ’αυτόν η Ανταρκτική παρουσιάζεται να αποτελείται από δύο νησιά , πράγμα που ανακαλύφθηκε μόλις το 1958.Ο Πιρί Ρέις , Τούρκος ναύαρχος του 16ου αιώνα , κατάρτησε ένα παγκόσμιο άτλαντα χρησιμοποιώντας χάρτες που κατείχε ένας Ισπανός ( που μετείχε στα 3 ταξίδια του Κολόμβου , ο οποίος οδηγήθηκε από χάρτες των αρχαίων Ελλήνων ) και οκτώ παγκόσμιους χάρτες (που οι Αραβες ονόμαζαν Ζοφεριγιέ) οι οποίοι σχεδιάστηκαν την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου. Οι χάρτες αυτοί παρουσιάζουν τα δυτικά παράλια της Ευρώπης και Αφρικής , τα ανατολικά της Νοτ. Αμερικής και την παραλιακή γραμμή της Ανταρκτικής.

Οι χάρτες αυτοί :
– Έχουν σχεδιαστεί με την μέθοδο της Γεωγραφικής προβολής , που υποτίθεται οτι εφευρέθηκε κατά τον 20ον αιώνα.
-Αναφέρουν τις σωστές αποστάσεις μεταξύ Ευρώπης – Αφρικής και Αμερικής , οι οποίες μετρήθηκαν μόνο κατά τον 18ο αιώνα.
-Έχουν τον Νότιο παγωμένο Ωκεανό που ανακαλύφθηκε τον 18ο αιώνα , όπως θα ήταν χωρίς πάγους .
-Παρουσιάζουν την Ανταρκτική που ανακαλύφθηκε το 1830 , σημειώνοντας τα βουνά της με τα ύψη τους που ακόμα δεν έχουν υπολογιστεί .

Η Υδρογραφική Υπηρεσία των ΗΠΑ επιβεβαίωσε την γνησιότητα των χαρτών στους οποίους έδωσε ηλικία 5000 ετών.
(οι χάρτες του Πιρί Ρέις που διασώθηκαν βρίσκονται σήμερα στο εθνικό μουσείο της Τουρκίας)
Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στο βιβλίο του Γεωργίου Γεωργαλά “Η ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΗ ΕΞΑΠΛΩΣΙΣ ΤΩΝ ΑΙΓΑΙΩΝ

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΩΝ ΑΝΑΣΑΖΙ
Η λέξη “ΑΝΑΣΑΖΙ” σημαίνει στην γλώσσα των Ναβάχο “ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΚΕΙΝΟΙ”. Σήμερα οι Χόπι είναι οι κάτοικοι των περιοχών των «Ανασάζι» που εθνικά και πολιτιστικά διαφέρουν από τους άλλους ινδιάνους γείτονές τους.

Οι Ανασάζι έχτισαν ακροπόλεις και φρούρια όμοια με εκείνα των Μυκηναίων, κατασκεύασαν δρόμους, αμφιθέατρα και αρδευτικά έργα. Έκαναν ηλιακές παρατηρήσεις και κατασκεύαζαν πήλινα αγγεία και σκεύη παραμφερή πρός εκείνα της Ελληνικής γεωμετρικής περιόδου.

Τα σύμβολα και σχέδια των Ανασάζι που είναι σκαλισμένα πάνω σε πέτρες , τα κεραμικά σχέδια και ιδιαίτερα οι μύθοι που διασώζουν οι Χόπι , φωτίζουν αυτά που για τους «ειδικούς» φαντάζουν σαν “άλυτα μυστήρια”.

Ο Γάλλος συγραφέας Pierre Honnore παρατηρεί ότι “η γραφή των Μάγια είναι εντελώς όμοια με την Μινωϊκή γραμμική Α’ . Πιθάρι Κρητικής προέλευσης που βρέθηκε στο Μπίμινι διμιουργεί ένα αναπάντεχο δήθεν «αίνιγμα». Χάλκινοι διπλοί Κρητικοί πελέκεις βρέθηκαν στο Ουισκόνσιν και το Οχάϊο των ΗΠΑ.

Στους Ανασάζι ,συναντάμε τα γνωστά Ελληνικά σύμβολα (σπειροειδής κυματοειδής κύκλος , μαίανδρος οφιοειδής , μέδουσα κλπ) , τα οποία βρίσκουμε παντού στην Εσπερία (Εσπερία = η χώρα που βρίσκεται εκεί που δύει ο ήλιος). Στους μύθους των Χόπι συναντάμε πολλές ομοιότητες με τους αρχαιοελληνικούς μύθους.

Η ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΤΡΟΙΑΣ
Η περιπλάνηση του Οδυσσέως μετά από τον εμφύλιο πόλεμο και την πτώση της Τροίας, είναι ένα θέμα που έχει απασχολήσει πολλούς συγγραφείς και ερευνητές. Οι περισσότερες εκδοχές παρουσιάζουν τον πολυμήχανο βασιλέα Οδυσσέα, ικανότατο μηχανικό και γνώστη της ναυσιπλοΐας, να περιπλανιέται για 10 χρόνια στον χώρο της Μεσογείου μία περιοχή αποδεδειγμένα γνωστή στους Έλληνες από αρχαιοτάτων χρόνων (ήδη από το 7.250 π.Χ. υπήρχε επαφή μεταξύ σπηλαίου Φράχθι Αργολίδος και Μήλου, όπως απόδειξαν τα ευρήματα στο σπήλαιο Φράχθι.Όμως υπάρχουν πολλά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η περιπλάνηση του Οδυσσέως ήταν και εκτός Μεσογείου και μάλιστα μέχρι τις ακτές της Αμερικανικής ηπείρου.

Η Εριέττα Μέρτζ (Henriette Mertz) στο βιβλίο της WINE DARK SEA (τίτλος στα Ελληνικά “ΟΙΝΩΨ ΠΟΝΤΟΣ” εκδ. ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ) που εξέδωσε το 1965 παρουσίασε πληθώρα στοιχείων για το εν Ατλαντικό Ωκεανό ταξίδι του Οδυσσέως.

Αρκετά βήματα πιο πέρα προχωράει ο Ζίγκφριντ Πετρίδης στο βιβλίο του “ΟΔΥΣΣΕΙΑ – μία ναυτική εποποιία των Ελλήνων εις την Αμερικήν” που εξέδωσε το 1994. Στο βιβλίο του εκτός από την ανάλυση του ταξιδιού γίνεται και παρουσίαση στοιχείων που πιστοποιούν την ικανότητα πραγματοποίησης ενός υπερατλαντικού ταξιδιού στην εποχή του Οδυσσέως (γεωγραφικές γνώσεις, ικανότητα κατασκευής ποντοπόρων σκαφών κλπ)

Περισσότερες πληροφορίες υπάρχουν :
στο βιβλίο του Ζ. ΠΕΤΡΙΔΗ “ΟΔΥΣΣΕΙΑ-Μία ναυτική εποποιϊα προϊστορικών Ελλήνων εις την Αμερικήν
στο βιβλίο της HENRIETTE MERTZ “ΟΙΝΩΨ ΠΟΝΤΟΣ” εκδόσεις ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ
στο βιβλίο του ΙΩΑΝΝΗ ΠΑΣΣΑ “Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ” εκδόσεις Εγκυκλοπαίδειας του ΗΛΙΟΥ
στο βιβλίο του ENRICO MATTIEVICH “ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΗ ΚΟΛΑΣΗ” εκδόσεις ΕΚΑΤΗ
στο βιβλίο του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΑΞΙΩΤΗ “ΝΕΟ ΦΩΣ ΣΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ” εκδόσεις ΣΜΥΡΝΙΩΤΑΚΗ

Advertisements