Το όνομά του: Dr Eben Alexander.

Αν μελετήσετε το βιογραφικό του, θα καταλάβετε πόσο σημαντικός θεωρείτο στον κλάδο του και πόσο έχει συνεισφέρει στην εξέλιξη των τεχνικών της ραδιοχειρουργικής και της νευροεπστήμης του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ της Βοστώνης. Αυτός λοιπόν ο σκεπτικιστής ματεραλιστής γιατρός, που η εξιδίκευσή του επ’ουδενί του επέτρεπε ν’αποδεχθεί την ύπαρξη της ψυχής, βρέθηκε να είναι θύμα μιάς ασθένειας, η πιθανότητα εκδήλωσης, της οποίας είναι πολύ μικρότερη από το ένα στα δέκα εκατομμύρια πληθυσμού για τους ενήλικες. Για την ακρίβεια προσεβλήθη από βαριά βακτηριακή μηνιγγίτιδα που οφειλόταν στο βακτήριο Escherichia Coli. Αυτή η ασθένεια έχει τάση να κτυπά το κεντρικό νευρικό σύστημα και να καταστρέφει τον εγκεφαλικό φλοιό του σθενούς, καταβροχθίζοντας στο διάβα της την υπάρχουσα γλυκόζη. Οι πιθανότητες επιβίωσης, μετά από επταήμερο κώμα, αγγίζουν, συνήθως, μόνο το ένα τοις εκατό.

Όμως κατά την διάρκεια αυτού του κώματος, ο Alexander, ήρθε αντιμέτωπος με μία ανείπωτη εμπειρία που δεν μπόρεσε να μεταφέρει μέσα από τα περιοριστικά φίλτρα της γλώσσας, αλλά ούτε και ν’αποδώσει το τι ασθάνθηκε σ’αυτό το συγκλονιστικό ταξίδι, που αποκάλεσε «ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΣΤΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ«.

Όταν λοιπόν άνοιξε τα μάτια του, στο κρεββάτι της εντατικής και όταν τον αποσωλήνωσαν, είπε το «Όλα καλά». Οι γιατροί και οι συγγενείς νόμισαν πως έγινε θαύμα. Και μάλλον δεν είχαν άδικο. Όσοι ειδικοί μελέτησαν τις μαγνητικές και αξονικές τομογραφίες, που του είχαν πάρει κατά την διάρκεια του κώματος, δεν είχαν καμία αμφιβολία πως ήταν κλινικά αδύνατο, ένας εγκέφαλος με τέτοια εκτεταμένη βλάβη και με τέτοιες αποικονίσεις, να έρθει πίσω με μία τόσο συγκλονιστική εμπειρία και με τόσο καθαρή μνήμη όλων των εικόνων που είδε. Όταν άρχισε να μιλάει στους συναδέλφους του, για τι τι έζησε, κατά την διάρκεια αυτής της εμπειρίας, αυτοί εφησυχαστικά του υποδείκνυαν να την αφήσει πίσω του και να κοιτάξει να γίνει καλά.

Αφήγηση: (Dr Alexander).
«Από την μελέτη που έκανα, καμία επιθανάτια εμπειρία δεν είναι ακριβώς ίδια με κάποιαν άλλη, αλλά στις περισσότερες απ’αυτές υπάρχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά, όπως για παράδειγμα η πολύ σύντομη αλλά και περιεκτική ανασκόπιση της ζωής που βίωσαν.

Έπειτα σε κάποιες εμπειρίες υπάρχουν είτε συγγενείς, είτε άλλες αιθερικές μορφές (όπου κάποιοι βλέπουν αγγέλους ή άλλες θεϊκές μορφές) που υποδέχονται και συνοδεύουν τον υποψήφιο νεκρό στα επίπεδα ύπαρξης του επέκεινα. Άλλοι υποστηρίζουν πως έρχονται ενώπιον μιας κριτικής επιτροπής και αντιμετωπίζουν τις συνέπειες των πράξεών τους.

Όμως στη δική μου εμπειρία κανένα από αυτά τα χαρακτηριστικά δεν εμφανίστηκε.

Όταν βρέθηκα στον «κάτω κόσμο», ήμουν σ’ένα γλοιώδες μόρφωμα που έμοιαζε με σκουρόρχωμο ζελέ και είχε μιά τρομακτική αίσθηση ασχήμιας και τρόμου. Σ’αυτό το κατασκότεινο περιβάλλον, υπήρχε η αίσθηση κάποιου τύπου «καλωδίωσης». Σαν να θυμάμαι ρίζες και διακλαδώσεις κι’εκεί νομίζω ότι έμεινα, θα έλεγα, για χρόνια. Σ’αυτό το αποκρουστικό και κολλώδες περιβάλλον, που έζεχνε τις ποιό απαίσιες μυρωδιές, ξεπηδούσαν, ενίοτε, τερατώδεις εκφοβιστικές μορφές, ενώ ως υπόβαθρο υπήρχε ένας βαθύς μεταλλικός, μονότονος ήχος που σκορπούσε τον φόβο και τον πανικό.

Κάποια στιγμή κοίταξα προς τα πάνω και είδα μιά μικρή αχτίδα φωτός, που έμοιαζε τόσα υποσχόμενη. Και όταν η ιριδίζουσα διάσταση αυτού του φωτός άρχισε να με ελκύει, τότε μπόρεσα ν’απεγκλωβιστώ από τον κολλώδη βούρκο και να κινηθώ προς τις άλλες σφαίρες της ύπαρξης.

Ελευθερώθηκα από εκείνο το πανέμορφο σπειρωειδές λευκό φως, που εξέμπεμπε μία απίστευτα συγκλονιστική μελωδία που εισήγαγε μέσα από μία πύλη, σ’αυτό που ονόμασα «Φωτεινή Κοιλάδα». Εκεί με υποδέχθηκε μία αιθέρια πανέμορφη κοπέλα, που σαν νεράϊδα με προστάτευε και με καθοδηγούσε νοερά, σαν πλοηγός και συνοδός. Και όταν αργότερα κινήθηκα στις υψηλότερες σφαίρες της ύπαρξης, σ’αυτό που ονόμασα «Πρωταρχικό Πυρίνα», αυτή λειτούργησε ως η διερμηνέας της Απόλυτης Ουσίας, που δεν είναι παρά αυτό που όλοι μας αποκαλούμε «ΘΕΟ». Εκεί είδα χρώματα, που ισοδύναμά τους δεν έχουμε εμείς και άκουσα υπέροχες μουσικές, που εμείς ακόμη δεν καταφέραμε να γράψουμε.

Κατά την πέμπτη ημέρα, κάτι άρχισε να με καλεί προς τα κάτω. Όταν έστρεψα την προσοχή μου προς τα εκεί άρχισα να σχηματίζω στην συνείδησή μου την φιγούρα, αρχικά, ενός γυναικείου προσώπου και μετά άλλων πέντε, που φαίνεται πως έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην επαναφορά μου.

Όταν ρώτησα τον «ΘΕΟ» τι συμβαίνει; μου είπε: «Οι προσευχές αυτών των ανθρώπων, οι εκκλήσεις τους να γυρίσεις πίσω, άρχισαν να φτάνουν σε σένα«.

Όσο έστρεφα την προσοχή μου σ’αυτούς, τόσο πιο πολύ ερχόμουν κοντά τους. Και πράγματι, αυτοί οι συγκεκριμένοι έξι, που ανέφερα μετά την επαναφορά μου, είχαν όντως προσευχηθεί πολύ έντονα, τις συγκεκριμένες ημέρες και φαίνεται πως οι ρποσευχές τους εισακούσθηκαν.

Πολύ αργότερα, όταν η υγεία μου αποκαταστάθηκε πλήρως, συνηδειτοποίησα πως η αιθέρια ύπαρξη, που με καθοδηγούσε, δεν ήταν άλλη από την βιολογική μου αδελφή, που ποτέ δεν γνώρισα, γιατί πέθανε χρόνια πριν από το κώμα μου.

Όμως αυτό που μου δόθηκε είναι οι εξής φράσεις: «ΑΓΑΠΙΕΣΑΙ ΚΑΙ ΤΙΜΑΣΑΙ. ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΦΟΒΑΣΑΙ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΟΥ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ. ΕΙΣΑΙ ΑΓΑΠΗΤΟΣ«. «

Επίλογος:
Κατά την γνώμη του Αμερικανού νευροχειρουργού, όλοι μας έχουμε έμφυτη τη δυνατότητα να έρθουμε σε επαφή, με αυτή την πρωταρχική δύναμη που αποκαλούμε «ΘΕΟ».
(Σημείωση δική μου: Τα παραπάνω αποτελούν συνέντευξη που δώθηκε στον Νάσο Κομιανό από τον Αμερικανό νευροχειρούργο Eben Alexander, την 17/11/2012. Την ημέρα αυτή, ο νευροχειρούργος, παρέθεσε μία διάλεξη, σ’ένα κατάμεστο ακροατήριο, σε εργαστήρι Έρευνας και διαφωτισμού των ΗΠΑ.

Πηγή: Περιοδικό «ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ» της Εφ. «Ελ.Τύπος«….(άρθρο του Νάσου Κομιανού).

Advertisements