Στις μέρες μας οι άνθρωποι συνεχίζουν να ισχυρίζονται ότι έχουν οράματα με αγγέλους. Πολλοί συχνά υποστηρίζεται ότι οι άγγελοι έχουν επιφορτιστεί με την ευθύνη να οδηγήσουν την ψυχή του μόλις αποθανόντος στην άλλη ζωή. Πολλοί από όσους είχαν επιθανάτιες εμπειρίες ισχυρίζονται ΄το τους έχουν δει. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που έχουν “συνομιλήσει” με αγγέλους κάτω από τελείως διαφορετικές συνθήκες.

Μια τέτοια περίπτωση είναι εκείνη της Catherine Simmons, που ήταν 42 ετών όταν οι γιατροί διέγνωσαν ότι είχε καρκίνο στα οστά. Τα νέα τη συγκλόνησαν αλλά δεν την αποθάρρυναν, αφού ήταν αποφασισμένη να παλέψει μέχρι το τέλος. Σε αυτή την προσπάθεια της ενάντια στον θάνατο είχε συμπαραστάτη τον άντρα της.

Για τρεις μήνες υποβαλλόταν σε κάθε είδους επώδυνη και ψυχοφθόρα θεραπεία, προκειμένου να ανακτίσει την πολύτιμη υγεία της. Δυστυχώς τα νέα ήταν πολύ άσχημα. Οι τελευταίες εξετάσεις όπου είχε υποβληθεί έδειχναν καθαρά ότι ο καρκίνος είχα κάνει μετάσταση. Ο γιατρός στην ίδια ίπε ότι, αν και η κατάσταση ήταν πλέον επικίνδυνη, υπήρχαν ελπίδες, λίγες βέβαια. Στον άντρα της είπε ότι αυτές ήταν μηδαμινές και ότι έπρεπε να είναι προετοιμασμένος για το χειρότερο.

Ο καρκίνος είχε προχωρήσει σε τέτοιο στάδιο, ώστε η Catherine έπρεπε να παίρνει την πιο ισχυρή δώση μορφίνης για να μπορεί να αντέχει τους πόνους. Μία μέρα προτού συμβεί το απροσδόκητο γεγονός που άλλαξε τη ζωή της για πάντα, αποφάσισε να διακόψει τις ενέσεις, έτσι ώστε να ζήσει όσες μέρες της είχαν απομείνει χωρίς παραισθήσεις. Τότε ισχυρίζεται ότι συνέβη το πλέον απροσδόκητο.

Βρισκόμουν στο καθιστικό” διηγείται η Catherine. “Ο άντρας μου έλειπε, έτσι όταν χτύπησε το κουδούνι της πόρτας εξεπλάγην, αφού πάντα παίρνει κλειδιά. Η μεγάλη έκπληξη όμως ήρθε όταν άνοια την πόρτα. Το εκτυφλωτικό φως που αντίκρησα με έκανε ενστικτωδώς να φέρω τα χέρια μου στα μάτια, αφού ήταν ασυνήθιστα σε τέτοιας έντασης φως. Έπειτα από κάποια δευτερόλεπτα κατάφερα λίγο να το συνηθίσω, οπότε άνοιξα τα δάχτυλα μου, έτσι ώστε μπορούσα κάπως να διακρίνω την πηγή αυτής της ατινοβολίας. Δε μπορώ να σας περιγράψω ακριβώς πως έμοιαζε. Το φως με εμπόδιζε να δω. Αυτό που με βεβαιώτητα μπορώ να πω ήταν ότι είχε μορφή ανθρώπου, γυναίκας συγκεκριμένα, με μακριά μαύρα μαλλιά.

Τα μαύρα μαλλιά της ήταν το μόνο χαρακτηριστικό που μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι είδα, γιατί όλα τα υπόλοιπα είναι κάπως θολά στη μνήμη μου. Ίσως από το σοκ, ίσως από την αδυναμία της όρασης μου να διεισδύσει πέρα από το φως που περιέβαλλε τη γυναικεία μορφή. Οπότε μη με ρωτάτε για άλλες λεπτομέρειες σχετικά με την εμφάνιση της. Δε μπορώ να σας πω εάν ήταν ντυμένη και τι ρούχα φορούσε ή εάν είχε γαλανά ή μαύρα μάτια. Δεν ξέρω, δε θυμάμαι όσα μπόρεσα και είδα.

Μου μίλησε. Γι’ αυτό άλλωστε είμαι σίγουρη ότι επρόκειτο για γυναίκα. Η φωνή της, βλέπετε, ήταν θυληκή, γλυκιά και τρυφερή, μελωδική. Μου θύμιζε τη φωνή της μητέρας μου, που όταν ήμουνα μικρή με έπαιρνε αγκαλιά και μου έλεγε παραμύθια. Τότε, όπως και στη συγκεκριμένη περίπτωση, ένιωθα προφυλαγμένη από κάθε είδους κακό.

Ο άγγελος, γιατί πλέον δεν έχω καμμιά αμφιβολία ότι επρόκειτο για άγγελο, μου μίλησε και ο φόβος του θανάτου έφυγε από την καρδιά μου. Επανήλθαν η αισιοδοξία, η ζεστασιά, και η θέρμη της ζωής. Ήξερα ότι με προστάτευε. Μη με ρωτάτε πως το ήξερα – και πάλι δε μπορώ να σας απαντήσω. Είχα διαβάσει κάποτε ότι όταν πεθαίνει κάποιος, άγγελοι παραλαμβάνουν την ψυχή του. Εκείνη τη στιγμή αυτό ήρθε στο μυαλό μου: ότι είχε έρθει να με πάρει – αλλά όσο και αν πριν έτρεμα στην ιδέα του θανάτου, εκείνη τη στιγμή όλα ήταν πανέμορφα και τίποτα δε μπορούσε να με φοβίσει.

Μου είπε να μην ανησυχώ και να μη στενοχωριέμαι, γιατί οι δυστυχίες μου θα τελείωναν και η ζωή μου θα συνεχιζόταν. Εν τω μεταξύ εγώ είχα ξεθαρρέψει. Όπως σας είπα, η φωνή του αγγέλου ήταν οικεία και μου προκαλούσε τα πιο θετικά συναισθήματα. ‘Ο γιατρός είπε ότι έχω καρκίνο, ότι πεθαίνω’ της απάντησα. Εκείνη δε μου είπε τίποτα αλλά εγώ ένοιωσα το φως που εξέπεμπε να διεισδύει μέσα μου. Από την ταραχή και από το τρέμουλο γονάτισα, ενώ ένοιωθα στην κυριολεξία τον καρκίνο να φθίνει και να λοιώνει μέσα μου… Ήταν σαν να τον έβλεπα να εξαφανίζεται με τα ίδια μου τα μάτια. Αυτή η αίσθηση είναι το τελευταίο που θυμάμαι , γιατί λοιποθύμησα”.

Πράγματι, ο άντρας της Catherine τη βρήκε αναίσθητη στο κατώφλι του σπιτιού με την πόρτα ορθάνοιχτη. Το πρώτο που πέρασε από το μυαλό του ήταν ότι ληστές είχαν μπει στο σπίτι και της είχαν κάνει κακό. Με το που την έπισε όμως στα χέρια του και της μίλησε, η Catherine επανήλθε. Σηκώθηκε γρήγορα και προσπάθησε να της εξηγήσει τι συνέβη.

Του μιλούσα και του ξαναμιλούσα για την εμπειρία μου και εκείνος με κοιτούσε με δυσπιστία αλλά και περιέργεια, απορία και θαυμασμό. Είχε περάσει, βλέπετε, πάρα πολύς καιρός από την τελευταία φορά που ήμουν τόσο ενεργητική και παθιασμένη, τόσο….ζωντανή. Δεν πίστευε στα μάτια του αλλά ούτε σε όλα όσα του έλεγα βέβαια. Πήγε και έλεγξε τις μορφίνες, φοβούμενος ότι ήταν η επίδραση τους που με έκανε να λέω τέτοιες ασυναρτησίες. Δεν έλειπε καμία. Τον παρότρυνα να πάμε στον γιατρό, να με εξετάσει. Δεν είχα καμία αμφιβολία ότι είχα πια γιατρευτεί. Ο άντρας μου στην αρχή ήταν απρόθυμος, αφού ήδη γνώριζε ότι η κατάσταση μου δεν ήταν αναστρέψιμη – τουλάχιστον έτσι του είχε πει ο γιατρός. Επέμεινα και τελικά συμφώνησε, έτσι έκανα τις εξετάσεις.

Την ημέρα που ήταν να βγουν τα αποτελέσματα, πήγα από νωρίς στην κλινική και περίμενα γι’ αυτά στο γραφείο του Dr Coldstream. Εκείνος με ρώτησε πως ήμουν τόσο βέβαιη ότι κάτη είχε αλλάξει. Του εξήγησα την εμπειρία μου, το όραμα μου ή όπως αλλιώς θα μπορούσαα να το πω. Εκείνος χαμογέλασε συγκαταβατικά και μου έδωσε ένα φυλλάδιο σχετικά με τη λήψη ψυχολογικής υποστήριξης. Γέλσασα δυνατά και τον ευχαρίστησα. Όταν πήρε στα χέρια του τις εξετάσεις και διάβασε τα πορίσματα, κόντεψε να πέσει από την πολυθρόνα του. Ο οργανισμός μου ήταν πεντακάθαρος, ήμουν υγιέστατη”.

Φυσικά ο Dr Coldstream πίστεψε ότι είχε συμβεί κάποιο λάθος αλλά όσες φορές και αν επανέλαβε τις εξετάσεις, το αποτέλεσμα δεν άλλαξε στο παραμικρό. Ένα μικρό θαύμα είχε γίνει. Η Catherine δεν είχε πια καρκίνο. Βέβαια, ακόμα και σήμερα ο γιατρός δεν μπορεί να πιστέψει στα λόγια της πρώην ασθενούς του. Είναι οπαδός περισσότερο της θεωρίας της αυθυποβολής παρά των αγγέλων, καθώς υπάρχουν πολλές τέτοιες περιπτώσεις των ασθενών.

Ο γιατρός μου πιστεύει ότι ήταν τέτοια η λαχτάρα μου να ζήσω, ώστε κατά κάποιο τρόπο επέβαλα τη θέληση μου στον εαυτό μου. Εγώ όμως δεν έχω καμμία αμφιβολία για ό,τι συνέβη. Πάντως ακόμα αναρωτιέμαι: γιατί εμένα; Ξέρετε, έχω να πάω στην Εκκλησία από τότε που παντρεύτηκασυμπληρώνει η Catherine γελώντας.

Πράγματι, η ερώτηση της είναι κάτι περισσότερο από εύλογη. Κάθε χρόνο χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν από καρκίνο. Η Catherine γλύτωσε στην κυριολεξία από του χάρου τα δόντια, καθώς ο καρκίνος ήταν σε τόσο προχωρημένη κατάσταση, ώστε η πλέον αισιόδοξη πρόβλεψη ήταν λίγες ημέρες ζωής περισσότερο. Τί ήταν λοιπόν αυτό που τη γλύτωσε; Γιατί ο άγγελος που περιέγραψε εμφανίστηκε σε εκείνη και όχι σε κάποιον άλλον;

Ίσως ήταν το ότι η Catherine, ενώ κατείχε ηγετική θέση στο νομικό τμήμα μιας τράπεζας, βλέπωντας την αδικία γύρω της, δεν παραιτήθηκε. Ίσως γιατί εργάστηκε από εκεί και πέρα ως δικηγόρος πλέον, με μεγάλο πάθος για να αντιμετωπίσει αυτή την αδικία. Ίσως γιατί ξόδευε όλη την περιουσία της για να επιτελέσει το ανθρωπιστικό και κοινωνικό έργο της, χωρίς όμως ποτέ να το διατυμπανίσει, χωρίς ποτέ να πιστέψει ότι έκανε κάτι ξεχωριστό. Ίσως γιατί ύστερα από προσπάθειες πολλών χρόνων είχε καταφέρει να αποκτήσει, μόλις λίγους μήνες πριν από την αποκάλυψη του καρκίνου, ένα αγοράκι. Ίσως, βέβαια, γιατί η πίστη της ήταν μεγάλη ή – όπως είπε και ο γιατρός – ίσως επειδή η δύναμη της αυθυποβολής μπορεί να γιατρέψει ακόμα και τον καρκίνο.

Πάντως κανένας από όσους γνωρίζουν την Catherine δεν διαφωνεί για το ότι πρόκειται για μια γυναίκα πολύ ξεχωριστή. Όταν ζητήθηκε από τον σύζυγο της να σχολιάσει τη βεβαιότητα που διακατέχει την Catherine ότι ι άγγελοι υπάρχουν, αυτός δεν δίστασε να απαντήσει:

Μου ζητάτε να σας δώσω εξηγήσεις για κάτι που ο νους μου δε μπορεί να συλλάβει. Δεν ξέρω εάν υπάρχουν ουράνιοι άγγελοι, μπορώ όμως να σας πω με βεβαιότητα ότι επίγιοι υπάρχουν και εγώ έχω την τύχη να είμαι παντρεμένος με έναν από αυτούς. Άλλωστε είναι εκείνοι που σε κάνουν να πιστέψεις και για τη σίγουρη ύπαρξη των άλλων, εκείνων που δεν εμφανίζονται σε όλους αλλά σε λίγους. Οπότεύστερα από όσα συνέβησαν τείνω να πιστέψω πως ναι, υπάρχουν άγγελοι”.

Περιοδικό «Φάκελος Χ«, τεύχος 14, Ιανουάριος 1999

 

Advertisements