του Ευάγγελου Ντάνη

«Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα, το φαύλο κύκλο μιας παροδικής ζήσης. Της ζωής που αργοκυλάει ανάμεσα στο εφήμερο και στο ευκαιριακό, xωρίς να ακούει τα μηνύματα της φύσης, δίχως να ανιχνεύει τον παλμό της νιότης, μήτε να αγγίζει το μέλλον. Μονάχα να αφήνεται στο ρου της. Στη χάση της. Να κυλάει έτσι.. Να κυλάει και να χάνεται, να ρέει και να αργοσβήνει.

Εσύ που ζεις εδώ, σε αυτόν τον ιερό τόπο, το σκέπτεσαι. Δέχεσαι ότι το ρόδο ταιριάζει με το αγκάθι. Μυρίζεις τη μοσχοβολιά και ματώνεις από το αγκάθι. Δεν μπορείς να πιάσεις το κλωνάρι. Θέλεις να δραπετεύσεις! Κολυμπάς και κολυμπάς, γιατί θέλεις να βρεθείς στην αντίπερα όχθη. Το θέλεις πολύ, μα δεν γνωρίζεις ότι η αντίπερα όχθη είναι ίδια και απαράλλαχτη με αυτή που θέλεις να αποφύγεις. Ίδιο άρωμα, ίδιος δρόμος, ίδια απόγνωση,

Τα βήματά σου ανασύρεις βαριά από τη λάσπη. Τη λάσπη ενός βόρβορου. Διαφθορά, ληστεία, διαπλοκή. Τα τρία κακά της μοίρας σου. Της μοίρας σου που είναι συνυφασμένη με τη μοίρα του λαού. Ενός λαού που δεν πρόλαβε να ζήσει τα όνειρά του. Γιατί του τα στερήσανε. Του λαού που δεν δίκασε και καταδίκασε. Που δεν εξοστράκισε τους υπεύθυνους. Που η ψίχα της ζύμης του αντικαταστάθηκε από την κόρα. Γιατί είναι πιο όμορφη, πιο θελκτική, πιο τραγανή στα δόντια των συμφερόντων. Ιδίως όταν συμποσιάζονται εν αγνοία σου.

Αυτή η χώρα βιάστηκε, φίλε μου. Βιάστηκε άγρια και κατ’ εξακολούθηση. Ταπεινώθηκε πολύ. Έφτασε πλέον στην εσχατιά. Το κακό είναι ότι βιάστηκε από το ίδιο της το σπλάχνο.
Οποία ατίμωση!

Σηκώνεις τη ματιά ψηλά, βλέπεις τα πουλιά που αποδημούνε και κραυγάζεις: «να μας πάρεις μακριά, να μας πας στα πέρα μέρη, φύσα θάλασσα πλατιά, φύσα αγέρι, φύσα αγέρι..»

Αλίμονο! Τα διαπλεκόμενα βρίσκονται παντού! Δεν είναι μόνο η συνεύρεση πολιτικών και επιχειρηματικών κύκλων, μα και η δική σου κίνηση. Το αλισβερίσι σου με τον κρατικό λειτουργό, με το γείτονα, με το συνάδελφο στην εργασία σου, με τη σύντροφό σου. Έχεις μάθει να διαπλέκεσαι συνέχεια και δεν το αντιλαμβάνεσαι. Κοιτάς να παραβείς τους νόμους, κατά το συμφέρον σου και διαπλέκεσαι γι αυτό. Είσαι ένας διαπλεκόμενος, ..κακομοίρη μου.
Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι, αλλά σαπίζει ολόκληρο.

Τι σου απομένει πια; Μα να ζήσεις μαζί τους και να τα πολεμήσεις! Να τα πολεμήσεις, όπως πολέμησε ο Κολοκοτρώνης τον Δράμαλη. Να θυσιαστείς, όπως ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες. Και να νικήσεις, όπως ο παμμέγιστος των Ελλήνων, Αλέξανδρος ο Φιλίππου.

Να τα πας στην άβυσσο! Στα τάρταρα…

Ξέρω ότι το σκέφτεσαι. Γνωρίζω την αμφιβολία σου. Νιώθω την ψυχή σου. Ακούω το χτύπο της αγαθής καρδιάς σου. Μπαίνω στο μυαλό σου να ανιχνεύσω τη σκέψη. Να ανταμώσω το ερωτηματικό σου. Να το ενώσω με τις μύριες των μυριάδων έγνοιες και να το κάνω θαυμαστικό. Ένα τεράστιο θαυμαστικό. Να ορθώνει το «είναι» του ενάντια στην πελατειακή στήριξη της πολιτικής. Να μπορεί να φωνάξει αυτό που δεν μπορεί ο λαός. Να μπορεί να απορρίψει μια στείρα πολιτική. Μια πολιτική που δεν έχει να προσφέρει τίποτα πια, γιατί ό,τι είχε να δώσει το έδωσε…

Το πρόβλημα όμως παραμένει, μεγαλώνει και περιμένει τη λύση του. …Μη διστάσεις να προχωρήσεις, έστω και αν σε πούνε αποστάτη, έστω και αν σε βρίζουνε καθημερινά. Εσύ πρέπει να κάνεις αυτό, για το οποίο σε όρισε ο λαός. Μη το ξεχνάς ποτέ και προ πάντων μη δειλιάσεις! Προχώρα! Προχώρα το λοιπόν..

Μα τι στο καλό.. Εμένα με στήριξε ο λαός! Αυτόν θα υπηρετήσω!
Το χρωστάς στον εαυτό σου διάολε.. Μεγάλη κουβέντα. Πολύ μεγάλη κουβέντα… «

Από συγγραφή μου..

Advertisements