Όταν βλέπεις τόσο μίσος στα μάτια ενός παιδιού αναρωτιέσαι τι δεν πάει καλά …Γνωρίζοντας την πορεία αυτής της χώρας όμως, αποκωδικοποιώ αυτήν την έκφραση. Τα μάτια είναι ο καθρέφτης ..λένε της ψυχής  Από την μια η παρηκμασμένη κοινωνία που δεν την ενδιέφερε παρά μόνο το σήμερα,  η απαξίωση των πάντων , ο ωχαδερφισμός και ο φιλοτομαρισμός, η έλλειψη παιδείας, τα ρήγματα στους δεσμούς της οικογένειας και ο αλλεπάλληλος βομβαρδισμός από τα ντόπια και εισαγόμενα δίκτυα προβολής και θεάματος, της παιδικής ψυχής και από την άλλη οι επιτήδειοι  » γητευτές» τέτοιων ψυχών.  Χωρίς η «πολιτισμένη» κοινωνία και το «δημοκρατικό»μας πολίτευμα να δίνει στα νέα παιδιά διεξόδους δημιουργίας, σκοπούς ύπαρξης. Κάνοντάς τα να νιώθουν στο πετσί τους την αναξιοκρατία, την αδικία, το συμφέρον την εκμετάλλευση, την κομματοκρατία.

Για πολλούς από εμάς ίσως τα σημεία εκκίνησης να ήταν τα ίδια. Απλά αυτοί είχαν την ατυχία να βρεθούν στην λάθος πλευρά  Φέρνοντας στην θύμηση μου τα παιδικά μου χρόνια θα έλεγα πως θα ήταν το ίδιο εύκολο να βρεθώ και εγώ στην λάθος πλευρά. Πολύ απλά θυμάμαι στην εφηβική μου αναζήτηση για τρόπους αντίδρασης και δράσης, επέλεξα να περάσω στον δρόμο του Εθνικιστικού Κινήματος . Το ίδιο απλά στα 14 μου θα μπορούσα να ήμουν και εγώ εκεί όπως και αυτοί . Το Κίνημα μας έδωσε και διεξόδους και σκοπούς αλλά και στόχους Μας έμαθε την συλλογικότητα, μας εκπαίδευσε και εκεί πρωτοδιαβάσαμε Δραγούμη, Γιαννόπουλο, Παλαμά, Συκουτρή και Βεζανή. Μάθαμε για τον ηρωικό τρόπο ζωής και ζήσαμε έστω και για κάποια χρόνια έτσι, καταλύτης και για την υπόλοιπη πορεία της ζωής του καθενός.

Στο δικό τους λάθος δρόμο, τους μάθανε να πολεμάνε την πατρίδα και όχι το σύστημα .Τους εξίσωσαν πως Πατρίδα και Κράτος είναι το ίδιο. Έτσι βλέπετε τους βόλευε. Αντί να γαλβανιστούν στους πυρήνες  του Ελληνικού Εθνικισμού, της αγάπης για το Έθνος και τον Ελληνισμό, αυτοί βράσανε μέσα στους πυρήνες της φωτιάς γεμίζοντας τις καρδιές τους με μίσος για αυτό. Ο Διαχειριστής τους ήξερε πως θα τους «έκαιγε» Ήταν θέμα χρόνου.

Και μπαίνουμε στα ενδότερα .. Μπροστινοί ήταν αυτά τα παιδιά ..Για τα μικροθελήματα.  Ποιος νοήμων άνθρωπος που έχει περάσει από την ηλικία των 20 μπορεί να πιστέψει πως θα μπορούσαν μόνα τους 4 παιδάκια να κάνουν όλες αυτές τις ενέργειες. Οι καθοδηγητές τους είναι οι ηθικοί αυτουργοί. Και τους καθοδηγητές τους κατατάσσουμε όπου θέλουμε. Σε όποια πλευρά επιθυμούμε. Συνήθως σε αυτήν που έχει το μεγάλο όφελος .

ΥΓ
Ένας από τους δικούς μας Εθνικιστές επαναστάτες σε ηλικία 18 χρονών, μικρότερος από αυτά τα παιδιά, λίγο πριν την κρεμάλα γράφει στο τελευταίο του γράμμα :
Θ΄ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.
Ευαγόρας Παλληκαρίδης

Υπερείδης Γλαύκιππος

Κοινός παρανομαστής